Uzasadnienie
II SA/Bd 41/20
W dniu [...] sierpnia 2019 r., inwestor - B. B. złożył wniosek o pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu na terenie działki nr [...] - obręb nr [...], przy ul. [...] w G. wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W piśmie z dnia [...] września 2019 r., swoje uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji zgłosili M. i Z. W..
Decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...] Prezydent G. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu na terenie działki nr [...] - obręb nr [...] przy ul. [...] w G..
W odwołaniu od powyższej decyzji M. i Z. W. zarzucili jej wydanie z naruszeniem:
. art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie za zgodne z zagospodarowaniem przestrzennym, wymogami ochrony środowiska naturalnego i natury - zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dotyczącego rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zmianę konstrukcji dachu w bezpośrednim sąsiedztwie z ogrodem skarżących mieszczącym się przy ul. [...] w sytuacji, w której planowana inwestycja nie uwzględnia charakterystyki zabudowy jednorodzinnej, właściwości i jej historii, zakłóca dotychczasową zabudowę dzielnicy oraz odbiera komfort użytkowania domów z ogrodami jako miejsca odpoczynku;
. art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie za zgodne z "zasadą dobrego sąsiedztwa" wybudowanie w bezpośrednim sąsiedztwie z ogrodem, parkingu przy inwestycji na kilka pojazdów, przez co nie uwzględniono charakterystyki zabudowy jednorodzinnej, właściwości i historii terenu, którą uwzględniała dotychczasowa zabudowa dzielnicy i gwarantowała komfort użytkowania domów wyłącznie jednorodzinnych, w tym z tradycyjną rolą ogrodu jako miejsca wypoczynku;
. art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nierzetelne zebranie materiału dowodowego w sprawie, choćby polegające na nie wzięciu do porównania nieruchomości położonej w dalszej odległości od inwestycji, co dałoby szerszy ogląd charakteru zabudowy okolicy;
. art. 8 k.p.a. poprzez wadliwe prowadzenie postępowania naruszające zaufanie obywateli do organów Państwa, w szczególności poprzez nie zawiadomienie wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu i prowadzeniu, co uniemożliwia ochronę praw strony w postępowaniu, odmowę sporządzania kopii dokumentów czy wglądu do nich,
Wojewoda K. - P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę; został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które w chwili sporządzenia projektu oraz jego sprawdzenia były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby te złożyły oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a projektant sporządził informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wnioskodawca uzyskał niezbędne pozwolenia, uzgodnienia i opinie.
Wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na fakt, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie zaistniały przesłanki do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Wojewoda stwierdził, że Prezydent G. zasadnie wydał decyzję.
W przekonaniu organu odwoławczego, planowana inwestycja jest zgodna z decyzją nr [...] Prezydenta G. z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] o warunkach zabudowy, która dla terenu inwestycyjnego przewidziała jako rodzaj zabudowy - zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i stała się ostateczna oraz prawomocna w dniu [...] marca 2019 r., przy czym M. i Z. W. byli stronami postępowania już na etapie wydania warunków zabudowy, składali w toku tego postępowania pisma, ale nie zaskarżyli wydanej decyzji z dnia 28 stycznia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.. Natomiast zastrzeżenia składane przez skarżących co do uciążliwości tego typu inwestycji, dotyczą nie kwestii analizowanych na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a kwestii prawidłowej eksploatacji i użytkowania wybudowanego obiektu.
W przedmiotowej sprawie Prezydent G., zdaniem Wojewody, w sposób prawidłowy ustalił obszar odziaływania w/w inwestycji i poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także skierował do nich zaskarżoną decyzję.
Dla przedmiotowej inwestycji jako obszar oddziaływania określono działki nr [...] w obrębie 108, położone przy ul. [...] w G.. Przedmiotowa inwestycja polega na nadbudowie budynku mieszkalnego do 2 kondygnacji oraz rozbudowie wzdłuż elewacji bocznej, a także zmianie funkcji na budynek mieszkalny wielorodzinny poprzez utworzenie nowych lokali mieszkalnych w nowoprojektowanej części budynku. Rozbudowę budynku zaprojektowano jako 2 kondygnacyjną, niepodpiwniczoną. Przedmiotowa inwestycja nie powoduje ponadnormatywnego zacieniania działek sąsiednich. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany zawiera analizę oświetlenia i nasłonecznienia oraz wpływu na zacienianie istniejących budynków na działkach sąsiednich. Na podstawie tej analizy stwierdzono, że projektowana inwestycja nie powoduje pozbawienia dostępu do światła dziennego pomieszczeń w istniejących budynkach znajdujących się na działkach sąsiednich.
Odnosząc się do zarzutów odwołania skarżących Wojewoda zauważył, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji jest już wiele domów wielorodzinnych i planowana rozbudowa nie zmienia charakteru zabudowy tego osiedla. W wyniku planowanej rozbudowy wysokość przedmiotowego budynku zostanie podniesiona do kondygnacji budynków sąsiednich, nie może to zatem spowodować większego zacieniania działek sąsiednich, niż dotychczasowe. Strona skarżąca nie może również decydować o lokalizacji wjazdu, czy też parkingu mającego powstać przy planowanej inwestycji, decyzja ta pozostaje w gestii inwestora - właściciela działki inwestycyjnej.
Z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2019 r., zdaniem organu odwoławczego wynika, iż średni wskaźnik dla zabudowy w obszarze analizowanym to ok. 24 %, a w analizowanej sprawie na przedmiotowej działce, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na max. 25 %. Jest to zatem ta sama wielkość, na jaką w swym odwołaniu wskazują skarżący: "zostaliśmy zobowiązani do pozostawienia 75 % powierzchni wolnej od jakiejkolwiek zabudowy''. Podobnie również zasada dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), została uwzględniona już w decyzji o warunkach zabudowy, która to decyzja nie była zaskarżona przez M. i Z. W. do SKO, a z którą zaskarżone pozwolenie na budowę jest zgodne.
Równocześnie Wojewoda wyjaśnił, że zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. z przepisów ustawy - Prawo budowlane, ponieważ nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora.
Ponadto organ odwoławczy uznał, że postępowanie przed Prezydentem G. zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem interesów wszystkich stron postępowania, a stan faktyczny i prawny sprawy wskazuje, że nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 września 2012 r., II SA/Bd 579/12).
W skardze do Sądu M. i Z. W. wnieśli o zmianę decyzji organu odwoławczego w całości poprzez wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę dla B. B., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżonej decyzji zarzucono jej wydanie z naruszeniem:
. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie, ze wzniesienie przedmiotowego budynku nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji w której inwestycja w istotny sposób negatywnie będzie oddziaływać na sąsiednie działki budowlane;
. art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez uznanie za zgodne z zagospodarowaniem przestrzennym, wymogami ochrony środowiska naturalnego i natury zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, w sytuacji w której planowana inwestycja nie uwzględnia charakterystyki zabudowy jednorodzinnej, właściwości i jej historii, zakłóca dotychczasową zabudowę dzielnicy oraz odbiera komfort użytkowania domów z ogrodami jako miejsca odpoczynku;
. art. 61 ust. i pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie za zgodne z "zasadą dobrego sąsiedztwa" wybudowanie w bezpośrednim sąsiedztwie z ogrodem skarżących, parkingu przy inwestycji na kilka pojazdów, przez co nie uwzględniono charakterystyki zabudowy jednorodzinnej, właściwości i historii terenu, którą uwzględniała dotychczasowa zabudowa dzielnicy i gwarantowała komfort użytkowania domów wyłącznie jednorodzinnych, w tym z tradycyjną rolą ogrodu jako miejsca wypoczynku,
. art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nierzetelne zebranie materiału dowodowego w sprawie, polegającej choćby na nie porównaniu nieruchomości położonych w dalszej odległości od inwestycji,
. art. 8 KPA poprzez wadliwe prowadzenie postępowania naruszające zaufanie obywateli do organów Państwa w szczególności poprzez nie zawiadomienie wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu i prowadzeniu, co uniemożliwia ochronę praw strony w postępowaniu, odmowę sporządzania kopii dokumentów, czy wglądu do nich.
W ocenie skarżących, zaskarżona decyzja nie uwzględnia charakterystyki zabudowy jednorodzinnej, właściwości i jej historii, a planowana inwestycja nie gwarantuje tak jak było dotychczas - komfortu użytkowania domów jednorodzinnych znajdujących się w pobliżu. Rola ogrodu mieszczącego się przy domu, sąsiadującego z planowaną inwestycją, była od początku ukierunkowana na wypoczynek, zabawy dzieci oraz relaks niezakłócony spalinami i hałasem, natomiast inwestycja zawiera przylegający do ogrodu projekt parkingu dla kilku aut, co drastycznie wpłynie na wypoczynek skarżących w ogrodzie. Ogród, który od momentu zakupu nieruchomości był miejscem spokojnym i oddalonym od zabudowań blokowych, ich zdaniem przestanie pełnić swoją pierwotną funkcję, a inwestycja spowoduje bezwzględne naruszenie ładu przestrzennego osiedla skonstruowanego wyłącznie z domków jednorodzinnych. Powyższe bezpośrednio przełoży się na pogorszenie warunków bytowych. Przekształcenie ogrodu w parking doprowadzi do całkowitej likwidacji zieleni, a tym samym zmieni się charakter nieruchomości i otaczających ją domów. Likwidacja terenów zielonych oraz doprowadzenie do powstania osiedla mini-blokowego, nie stanowiła przesłanki do decyzji skarżących leżącej u podstaw zakupu przedmiotowej nieruchomości. Skutkiem powyższego, w ocenie skarżących będzie pogorszenie się jakości powietrza, zadowolenia mieszkańców, którzy celowo opuścili blokowiska miejskie, by osiedlić się w środowisku domów jednorodzinnych.
Skarżący nie wyrażają zgody na sąsiedztwo z parkingiem na terenie inwestycyjnym, gdyż wjazd na parking miałby przylegać do południowej granicy ich ogrodu, co narazi na znaczny dyskomfort osoby w nim spędzające czas. Stworzenie takiego parkingu uderzy bezsprzecznie w ład miejsca zamieszkania, a kupując nieruchomość skarżący pragnęli osiedlić się w enklawie zieleni, jako miejsca rodzinnego odpoczynku i spokoju. Co istotne, skarżący kupując nieruchomość przy ulicy [...] planowali działania oszczędnościowe i proekologiczne, które w chwili obecnej całkowicie uniemożliwia zaskarżona inwestycja. Na dachu i południowej ścianie budynku miał zostać zainstalowany projekt fotowoltaiczny. Warunki słoneczne umożliwiające założenie takiej instalacji, zdaniem skarżących winny wobec tego pozostać takie, jakie brane były pod uwagę przy zakupie nieruchomości w 2017 r., ponieważ zamieszkiwana dzielnica ma od wielu lat taki sam charakter - historia ukształtowała zabudowania domów jednorodzinnych, które gwarantowały komfort użytkowania zabudowań mieszkalnych z tradycyjną rolą ogrodów i intymnością. Dodatkowo skarżący zwrócili uwagę, że uzyskując pozwolenie na budowę nieruchomości zostali zobowiązani do pozostawienia 75 % powierzchni wolnej od jakiejkolwiek zabudowy i takie same warunki winny obowiązywać inwestora działki sąsiedniej, a przekształcanie enklawy domów jednorodzinnych w blokowisko oznacza ich zdaniem, wielką szkodę dla otoczenia i dzielnicy.
Wskazując na art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane skarżący zwrócili też uwagę, że organ zatwierdzając projekt budowlany oraz udzielając pozwolenia na rzeczoną budowę winien z całą dociekliwością przeanalizować wpływ inwestycji na otoczenie i zagospodarowanie przestrzenne.
Oprócz ww. uchybień przepisom prawa materialnego, organ naruszył również szereg norm postępowania administracyjnego, w tym naczelnych zasad, bowiem organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa procesowego w stopniu uniemożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty.
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
P. procesowym z dnia [...] marca 2020 r. uczestnik postępowania – B. B. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, to jest kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., który stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Jednocześnie na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpatrując sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga jest zasadna.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej: Prawo budowlane). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 283);
- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 powoływanej ustawy.
W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Zasadniczy spór w sprawie w sprawie sprowadza się do oceny dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji w kontekście, zdaniem skarżących, niezgodnego z przepisami oddziaływania na ich działkę w aspekcie charakterystyki zabudowy jednorodzinnej, właściwości i jej historii, zakłócenia dotychczasowej zabudowy dzielnicy oraz odebrania komfortu użytkowania domów z ogrodami jako miejsca odpoczynku, a także ograniczenia dostępu do światła słonecznego.
Jak wynika z interpretacji przepisu art. 35 ust. 1 pkt ustawy – Prawo budowlane, rozważania dotyczące sprawdzenia zgodności projektowanej inwestycji budowlanej ze stosownymi przepisami, rozpocząć należy od weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), przy czym podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest jednak decyzją uznaniową. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań. Projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności, w zasadzie przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2018 r. sygn. akt II OSK 2695/17).
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2018 r. B. B., wystąpił do Prezydenta G. z wnioskiem o ustalenie warunków na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji na budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu; na działce nr [...] w obrębie nr [...], położonej przy ul. [...] w G. i w jego rozpoznaniu, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], znak: [...] Prezydent G. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji na budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu, na działce nr [...] w obrębie nr [...], położonej przy ul. [...] w G..
Decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji budynku na budynek mieszkalny wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu na terenie działki nr [...]. Z załączonych dokumentów, w tym dokumentacji projektowej wynika jednak, że projektuje się również nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 2 kondygnacji oraz rozbudowę (pkt 2.0 projektu). W sentencji decyzji o warunkach zabudowy nie ma jednak mowy o nadbudowie jak i w decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozbudowa i nadbudowa to dwa różne pojęcia, zatem podniesienie obiektu wraz z dodatkowymi kondygnacjami nie może być kwalifikowane tylko jako rozbudowa czy określane jako zmiana konstrukcji dachu. Jeśli mamy do czynienia ze zmianą parametru wysokości obiektu i budową nowych kondygnacji taki opis nie odzwierciedla zakresu przewidywanych zmian. Z dołączonej do decyzji o warunkach zabudowy analizy wynika, że inwestor wnioskował o budynek 3-kondygnacyjny lecz nie odzwierciedla tego sentencja decyzji. Rozstrzygająca jest jednak treść sentencji decyzji a nie wpis autora analizy. Zmiana zabudowy nie dotyczyła tylko rozbudowy ale również nadbudowy. Organ archtektoniczno- budowlany musi posługiwać się precyzyjną siatką pojęciową i o ile w decyzji o warunkach określa się parametry zabudowy przy określeniu charakteru zabudowy co mogło być wystarczające, o tyle wskazanie, że decyzję wydaje się dla obiektu rozbudowanego a będzie miała miejsce jeszcze nadbudowa nie pozwala stwierdzić, że organ dokonał prawidłowej oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Ponownie rozpoznając sprawę organ ponownie oceni zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy.
Na rozprawie sądowej w dniu [...] sierpnia 2020 r. uczestnik również wskazał, że dla inwestycji wydane zostały dwie decyzje o warunkach zabudowy, okazując do wglądu decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r., Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji na budynek wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu, przy czym z treści tej decyzji wynikało, że wśród warunków w niej określonych, dopuszczono nadbudowę budynku do trzech kondygnacji nadziemnych, czego nie przewidywała wprost pierwotna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2019 r.
W świetle powyższego, organ powinien ustalić czy nadal aktualny był wniosek wydany w oparciu o pierwotną decyzję o warunkach zabudowy czy inwestor jest zainteresowany budową obiektu w nowym kształcie, w oparciu o nowy wniosek i nową decyzję o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę musi uwzględniać aktualny na dzień jej wydania stan prawny i faktyczny. Wyjątku od tej reguły nie wprowadzają przepisy Prawa budowlanego z zakresu udzielania pozwolenia na budowę. Organ architektoniczno – budowlany nie może zatem ignorować, w momencie wydawania decyzji, okoliczności wskazujących, że pomiędzy złożeniem wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, a momentem decydowania przez organ o wydaniu pozwolenia na budowę, doszło do takiej zmiany stanu prawnego, która może czynić nieaktualną pierwotną decyzję o warunkach zabudowy, która w międzyczasie została zastąpiona nową decyzją, zawierającą warunki różniące się od tych, zawartych w pierwotnej decyzji.
W przedmiotowej sprawie organ, uchybiając wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy - nie zbadał, czy rzeczywiście z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zmianą funkcji na budynek wielorodzinny oraz zmianą konstrukcji dachu wynikało, że wśród warunków w niej określonych, dopuszczono nadbudowę budynku do trzech kondygnacji nadziemnych.
Nie znajdują natomiast uzasadnienia argumenty podane w skardze. Dotyczą one innego etapu procesu inwestycyjnego. Badanie spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, możliwości lokalizacji określonych obiektów na danym terenie, charakterystyki zabudowy obejmuje ustalenia w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy a nie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zarzuty podniesione w tym przedmiocie należy uznać za spóźnione.
Ze względu na powyższej stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) uchylił decyzje organów obu instancji.
W ponownym postępowaniu organ winien rozstrzygnąć sprawę, po uprzednim wyczerpującym rozważeniu materiału dowodowego sprawy i ewentualnym jego uzupełnieniu – stosownie do powyższego stanowiska Sądu.