Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2016r., znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania "Wspólnoty Mieszkaniowej Al. [...] w L." utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...] - wydaną w wyniku wznowienia postępowania - odmawiającą - z powodu braku podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. - uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokali U36 i U37 w budynku usługowo - mieszkalnym, w postaci wykonania otworów w istniejącej ścianie między lokalami, wykonaniu wzmocnień stropów, stropodachu i ściany w obszarze lokali U36 i U37, na działce nr [...] przy Al. [...] w L..
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wznowienie postępowania nastąpiło postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Al. [...] w L.", która jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 4 (brak udziału strony w postępowaniu) i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję)
Wspólnota podniosła, że powinna brać udział w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż roboty budowlane były prowadzone na nieruchomości wspólnej, w skład której wchodzi grunt i budynek, dlatego wymagana była również jej zgoda na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, której nie udzieliła.
Wskazaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. ze względu na brak podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a.
Organ stwierdził, że – wbrew stanowisku Wspólnoty - przedmiotowe roboty budowlane w lokalach U36 i U37 nie ingerowały w części wspólne budynku, nie wpływały na przeznaczenie budynku, jego dotychczasowe użytkowanie, ani na jego stan techniczny, nie powodowały też ograniczeń godzących w uprawnienia Wspólnoty Mieszkaniowej – nie było więc podstaw do uznania Wspólnoty za stronę postępowania.
Odnosząc się do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., organ stwierdził, że zapisy wynikające z ksiąg wieczystych były mu znane i brane pod uwagę przy rozpatrzeniu sprawy. Z zapisów tych wynikało, że wszystkie lokale w budynku Wspólnoty są wyodrębnione i mają założone księgi wieczyste. W dacie udzielenia pozwolenia na przebudowę spółka [...] była właścicielem obydwu lokali. Stwierdzono, że władanie nieruchomością wspólną obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
W odwołaniu od powyższej decyzji Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła, że organ błędnie przyjął, że ściana żelbetowa dzieląca lokale U36 i U37 w budynku przy Al. [...] nie jest częścią wspólną nieruchomości, ponieważ nie ma kontynuacji na niższych kondygnacjach budynku. Zdaniem Wspólnoty, okoliczność ta nie decyduje o charakterze ściany, lecz jej konstrukcja żelbetowa i jej funkcja: podtrzymywanie stropodachu, usztywnianie konstrukcji budynku oraz oddzielanie dwóch lokali stanowiących przedmiot odrębnej własności, co przesądza o tym, że stanowi ona część nieruchomości wspólnej.
Ingerencja w element konstrukcyjny budynku wymagała zgody zespołu projektowego, wykonującego pierwotny projekt, gdyż brak takiej zgody może prowadzić do utraty gwarancji na konstrukcję budynku.
Częściowe wyburzenie ściany konstrukcyjnej stwarza zagrożenie dla użytkowników budynku.
Poza tym każda ściana pomiędzy lokalami stanowiącymi odrębną własność, należy do części wspólnych nieruchomości.
Częściowe wyburzenie ściany pomiędzy lokalami stanowiącymi odrębną własność powoduje zwiększenie łącznej powierzchni użytkowej budynku i wymaga zmiany w księdze wieczystej udziałów w częściach wspólnych nieruchomości każdego właściciela wyodrębnionego lokalu, na co z kolei wymagana jest zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej.
Organ błędnie przyjął, że stropodach monolityczny podlegający robotom budowlanym, nie stanowi części nieruchomości wspólnej, gdyż roboty dotyczyły tylko tej jego części, która przynależy do wyodrębnionych lokali, stanowiących własność jednego właściciela. Zdaniem Wspólnoty każdy strop (stropodach) monolityczny niezależnie od umiejscowienia, stanowi część nieruchomości wspólnej ze względu na jego funkcję konstrukcyjną.
Organ błędnie również uznał, że przyjęta w projekcie technologia wzmacniania elementów budowlanych, przez naklejanie na ich powierzchnię kompozytów, nie stanowi ingerencji w te elementy.
Podniosła, że – wbrew stanowisku organu – ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu, ponieważ inwestycja dotyczy części wspólnych jej budynku.
Wojewoda nie uwzględnił zarzutów odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazał, że nie było podstaw do odmowy wznowienia postępowania z powodu niezachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie, wymaganego w art. 148 § 2 K.p.a., biegnącego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, gdyż nie było możliwe ustalenie daty początkowej tego terminu - kierownik budowy nie był bowiem w stanie określić, w jakim dniu została wywieszona tablica informacyjna budowy. Organ przyjął zatem, że Wspólnota Mieszkaniowa dowiedziała się o decyzji w dniu [...].08.2015 r., jak wskazała we wniosku o wznowienie postępowania, a zatem wniosek ten, który wpłynął do organu w dniu [...].09.2015 r., złożyła z zachowaniem 30-dniowego terminu przewidzianego w art. 148 K.p.a..
Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe roboty budowlane, polegające na wykonaniu otworów w ścianie dzielącej lokale usługowe U36 i U37 oraz na wzmocnieniu fragmentów stropów, stropodachów i ściany w obszarze lokali U36 i U37, nie ingerują w lokale sąsiednie. Z zatwierdzonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. projektu budowlanego wynika, że ściana na kondygnacji szóstej w budynku, na której zaplanowano wykonanie dodatkowych otworów w związku z połączeniem lokali dwupoziomowych znajdujących się na dwóch górnych kondygnacjach, nie ma kontynuacji na niższych kondygnacjach budynku, nie schodzi do fundamentów, co zostało potwierdzone przez projektanta (na str. 4 projektu budowlanego, w rozdziale 2 - Podstawa i zakres opracowania). Z uwagi na powyższe, ściany tej nie można zaliczyć do ścian konstrukcyjnych (nośnych) wewnętrznych, które przenoszą obciążenia od stropów i przekazują je na fundamenty.
Nie ma przy tym znaczenia, że ściana ta jest żelbetowa i ma grubość 25 cm. Ściana ta nie jest elementem wspólnym budynku, przynależy tylko do lokali U36 i U37, które w dacie udzielenia pozwolenia na budowę, były własnością inwestora tj. Spółki [...].
Zaprojektowane wzmocnienia fragmentów stropów i stropodachu nie dotyczyły wspólnego dla całego budynku stropodachu, który znajduje się na poziomie + 24,35 m, lecz zaprojektowano je na poziomie + 18,59, czyli na stropie szóstej kondygnacji (rys. nr [...]), na stropie antresoli, w obrębie lokali użytkowych (rys. nr [...]). Ponadto, zaprojektowano wzmocnienie belki na poziomie + 21,48 (spód stropu antresoli - kondygnacja 7). Jak wynika z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, antresola na drugim poziomie lokali U36 i U37, w dacie składania wniosku o pozwolenie na przedmiotowe roboty budowlane, należała też do Spółki [...], jako część lokalu dwupoziomowego.
Przyjęta w projekcie technologia wzmacniania elementów budowlanych przez naklejanie kompozytów na powierzchnie wzmacnianych elementów nie ingeruje w części wspólne budynku. Przeprowadzone, według zatwierdzonego projektu budowlanego, roboty budowlane w lokalach U36 i U37, nie wpłynęły na przeznaczenie budynku, jego dotychczasowe użytkowanie ani na jego stan techniczny. Skoro więc przedmiotowe roboty budowlane nie spowodowały ograniczeń godzących w uprawnienia Wspólnoty Mieszkaniowej Al. [...] w L., Wspólnota ta nie mogła być uznana za stronę postępowania, gdyż miała ona w sprawie jedynie interes faktyczny, a nie prawny, który uzasadniałby jej udział w postępowaniu zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Zdaniem Wojewody, brak podstaw do przyjęcia, że realizacja przedmiotowych robót budowlanych zagraża bezpieczeństwu całego budynku, gdyż projektant i sprawdzający w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, złożyli oświadczenie, że projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami, normami i zasadami wiedzy technicznej oraz został wydany w stanie kompletnym z punktu widzenia celu, któremu ma służyć. Autor projektu - mgr inż. T. B., posiadający uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, stwierdził, że stan techniczny budynku "[...]", pozwala na wykonanie robót budowlanych objętych projektem.
Wbrew zarzutom odwołania, w niniejszej sprawie na sporne roboty nie była wymagana zgoda autora projektu pierwotnego ze względu na ewentualną utratę gwarancji, są to bowiem kwestie cywilnoprawne.
Wojewoda nie stwierdził również naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania w szczególności art. 10 kpa poprzez brak zawiadomienia Wspólnoty o zakończeniu postępowania dowodowego i pouczenia o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów zawartych w aktach przed wydaniem decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy, dokumenty, które złożył inwestor w załączeniu do pisma z dnia [...].10.2015 r. w postaci wypisów z ksiąg wieczystych, są dostępne w internecie, a więc Wspólnota mogła się z nimi zapoznać, natomiast sama w toku postępowania nie składała żadnych dokumentów.
Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że w świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia wizji lokalnej i powołania biegłego w zakresie budownictwa w celu ustalenia czy przedmiotowe roboty budowlane dotyczyły części wspólnych budynku.
Słusznie stwierdził organ I instancji, że przed wydaniem decyzji znane mu były zapisy wynikające z ksiąg wieczystych dotyczących nieruchomości przy Al. [...] w L.. Nie można było, zatem uznać, że zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ I instancji zasadnie bowiem uznał, że zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej nie była potrzebna na przedmiotowe roboty budowlane, gdyż nie dotyczyły one części wspólnych nieruchomości, dlatego wystarczające było złożone przez inwestora oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Wspólnota Mieszkaniowa Al. [...] domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji, podnosząc takie same zarzuty i ich uzasadnienie, jak w odwołaniu, tj. zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 77 i 80 kpa, a w konsekwencji naruszenie także przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 2 i art. 22 ust. 3 pkt 5 i 5a ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane.
Zdaniem skarżącej, ściana pomiędzy lokalami U36 i U37 jest ścianą konstrukcyjną i pomimo, że nie sięga ona niższych pięter i fundamentów, stanowi część wspólną budynku – na jej wyburzenie powinna więc wyrazić zgodę Wspólnota. Dotyczy to również stropu/stropodachu monolitycznego, który – zdaniem skarżącej – niezależnie od umiejscowienia, stanowi część nieruchomości wspólnej, gdyż pełni funkcję konstrukcyjną.
Ponadto na skutek wyburzenia ściany faktycznie nastąpi połączenie dwóch odrębnych lokali w jeden, na co również jest wymagana zgoda Wspólnoty, gdyż w następstwie tych czynności ulegnie zmianie wysokość udziałów.
W konsekwencji przyjęcia, że zatwierdzona przebudowa dotyczyła części wspólnych budynku, skarżąca miała przymiot strony w postępowaniu, a więc powinna brać w nim udział, czego jednak organ jej nie zapewnił.
O ile natomiast organ miał wątpliwości co do rodzaju tego czy będące przedmiotem tych robót elementy budynku stanowią część nieruchomości wspólnej, powinien był przeprowadzić oględziny wykonanych robót i dopuścić dowód z opinii biegłego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
We wniosku o wznowienie "Wspólnota Mieszkaniowa Al. [...] w L." podnosiła, że nie zapewniono jej udziału w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokali U36 i U37 w należącym do Wspólnoty budynku usługowo – mieszkalnym.
Podnosiła, że na roboty te wymagana była jej zgoda, gdyż dotyczyły one elementów konstrukcyjnych budynku (ściany nośnej i stropów).
Badając skargę należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki wznowienia określone w tym przepisie, m.in. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4).
Postępowanie wszczęte na wniosek o wznowienie przebiega dwuetapowo: w pierwszym etapie organ bada czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145 - 145a kpa i – jeżeli stwierdzi, że tak, wydaje na mocy art. 149 § 1 kpa postanowienie o wznowieniu, a następnie - w drugim etapie - bada czy podstawy te faktycznie istnieją i wydaje jedną z decyzji wskazanych w art. 151 kpa tj. odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej albo uchylającą tę decyzję i rozstrzygającą na nowo o istocie sprawy.
Badając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że skarżący wskazał jako podstawę wznowienia na art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a więc uzasadnione było wydanie postanowienia o wznowieniu zgodnie z art. 149 § 1 kpa.
Organ wadliwie przyjął, że skarżąca "Wspólnota Mieszkaniowa Al. [...] w L." nie posiadała interesu prawnego i nie miała przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia "[...]" Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie lokali U36 i U37 w należącym do Wspólnoty budynku usługowo – mieszkalnym.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane", stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który należy rozumieć – zgodnie z art. 3 pkt 20 cyt. ustawy - teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.
W przypadku, gdy inwestorem jest właściciel lokalu stanowiącego odrębną własność, stroną postępowania może być więc także wspólnota mieszkaniowa, którą tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości – art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 1892), zwanej dalej "u.w.l.". Będzie to mieć miejsce w sytuacji, gdy inwestycja dotyczy także nieruchomości wspólnej, a nie wyłącznie lokali odrębnych. Wynika to z tego, że w świetle przepisów u.w.l. o losie nieruchomości wspólnej – o korzystaniu z niej i rozporządzaniu nią - decyduje ogół właścicieli (a więc wspólnota, działająca na podstawie art. 21 u.w.l. przez zarząd). Względem nieruchomości wspólnej właścicielom nieruchomości odrębnych nie wolno więc dokonywać żadnych czynności bez zgody pozostałych właścicieli (wspólnoty), mimo że każdemu właścicielowi lokalu odrębnego przysługuje udział w nieruchomości wspólnej (art. 3 ust. 1 u.w.l.).
Przepisy u.w.l. są więc przepisami, o których mowa w art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wprowadzającymi ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, dlatego w przypadku inwestycji dotyczących nieruchomości wspólnej, stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, poza inwestorem, jest także wspólnota.
Sytuacje, kiedy inwestycja dotyczy nieruchomości wspólnej, zostały wymienione w art. 22 ust. 1- 4 u.w.l. Należą do nich m.in. przebudowa nieruchomości wspólnej (art. 22 ust. 3 pkt 5) oraz połączenie dwóch lokali stanowiących odrębne nieruchomości w jedną nieruchomość. Dodać należy, że w obu przypadkach decyzji nie może podjąć zarząd samodzielnie, lecz wymagana jest zgoda właścicieli lokali wyrażona w uchwale.
Przedmiot niniejszej sprawy został określony jako przebudowa polegająca na przebudowie lokali usługowych w budynku usługowo – mieszkalnym, obejmującej wykonanie otworów w istniejącej ścianie między lokalami oraz wzmocnień stropów, stropodachu i ściany w obszarze tych lokali.
Organ skupił się przede wszystkim na art. 22 ust. 3 pkt 5 tj. na ustaleniu czy była to przebudowa nieruchomości wspólnej.
Organ ustalił więc, że sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem wykonanie otworów w ścianie żelbetowej, oddzielającej oba lokale, nie zagraża konstrukcji budynku, również roboty dotyczące stropu nie stwarzają takiego zagrożenia, co potwierdza projekt budowlany i oświadczenie projektanta.
Z tych względów organ stwierdził, że zgoda skarżącej Wspólnoty nie była wymagana, a w konsekwencji, że nie posiadała ona przymiotu strony.
Stanowisko organu jest wadliwe.
Ściana oddzielająca dwa lokale stanowiące przedmiot odrębnej własności jest nieruchomością wspólną. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2). Tak jest w przypadku ściany oddzielającej lokale – to, że w obrębie tych ścian właściciel tego lokalu ma wyłączne prawo własności, nie oznacza, że ścianami tymi również może dowolnie rozporządzać – ściana taka tworzy bowiem sąsiedni lokal i ma wpływ na wykonywanie prawa własności tego lokalu.
Na roboty budowlane dotyczące takiej ściany, w szczególności powodujące zmianę jej parametrów użytkowych czy technicznych (przebudowę – art. 3 pkt 7 a Prawa budowlanego) konieczna jest zatem zgoda właścicieli pozostałych lokali (wspólnoty) (podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 14 kwietnia 1999 r., IV SA 175/97, stwierdzając że "zlikwidowanie okien na jednej ścianie, wybicie otworów okiennych i zamurowanie okien na innej ścianie stanowi przebudowę nieruchomości, na którą wymagana jest zgoda wspólnoty mieszkaniowej). Tylko w odniesieniu do ścian działowych, właściciel odrębnego lokalu nie musi uzyskiwać zgody wspólnoty (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 listopada 2007 r., II SA/Gl 524/07).
Okoliczność, że przebudowa ściany oddzielającej lokale nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji budynku, nie świadczy o tym, że ściana nie jest elementem nieruchomości wspólnej, ale o tym, że nie ma przeszkód do udzielenia zgody na takie roboty; są to jednak kwestie podlegające ocenie sądu powszechnego, o ile zgoda nie zostałaby wyrażona.
Powyższa argumentacja dotyczy także stropu w budynku wielomieszkaniowym.
Ponadto w niniejszej sprawie umknęło uwadze organów to, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym wprost wskazano, że celem inwestycji jest połączenie dwóch lokali (k. 4, 5 projektu), a na takie – jak wyżej wskazano – wymagana jest zgoda właścicieli lokali wyrażona w uchwale (art. 22 ust. 4 u.w.l.).
Wprawdzie połączenie jest procesem wieloetapowym, który poza robotami budowlanymi, obejmuje także wiele działań prawnych, m.in. zmiany w księgach wieczystych, to jednak – zdaniem sądu – zgoda, o której mowa w art. 22 ust. 4 u.w.l. powinna być udzielona już przed rozpoczęciem robót budowlanych. O ile zatem z dokumentacji projektowej wynika, że celem fizycznego połączenia lokali jest także ich prawne połączenie, powodujące wygaśnięcie dotychczasowych odrębnych własności lokali, to już przed rozpoczęciem robót budowlanych konieczna jest zgoda właścicieli lokali.
Organ rozpatrując zatem ponownie – na skutek wznowienia - sprawę pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji, powinien zatem odnieść się do "planowanego połączenia" lokali, o którym mowa w zatwierdzonym kwestionowaną przez skarżącą decyzją, projekcie budowlanym i rozważyć czy na dokonanie takiej czynności była wymagana zgoda na podstawie art. 22 ust. 4 u.w.l.
Brak takiej zgody uniemożliwiałby bowiem udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż z przepisu 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a to powinno obejmować również zgodę, o której mowa w art. 22 ust. 4 u.w.l.
Z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 oraz 35 ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.
Decyzje te podlegają zatem uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz.718 ze zm.); o kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.
Badając sprawę ponownie organ uwzględni skarżącą Wspólnotę jako stronę postępowania, której zgoda była wymagana na podstawie art. 22 ust. 3 pkt 5 u.w.l. oraz ustali czy celem przedmiotowych robót budowlanych było połączenie lokali i czy w konsekwencji wymagana była ponadto zgoda tej Wspólnoty na podstawie art. 22 ust. 4 u.w.l.