Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę M. W. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości i podatku leśnym za 2013 r.
Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym zakwestionował zasadność odrzucenia skargi. Podkreślił, że skargę nadał w dniu 12 listopada 2014 r. a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Pismo to, z uwagi na zakres przedmiotowy, Sąd potraktował jako skargę kasacyjną od wydanego w sprawie postanowienia odrzucającego skargę.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną M. W., z uwagi na nie sporządzenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na powyższe postanowienie, Skarżący złożył zażalenie wskazując na naruszenie art. 246 § 1 w zw. z art. 257, art. 258 § 2 pkt 6 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto, w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Wymóg ten ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania.
Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2011 r., II OZ 970/11; z dnia 7 maja 2014 r., II FZ 543/14). Ponadto, niesporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez adwokata, radcę prawnego lub podmioty wskazane w art. 175 § 2 lub § 3 p.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 713/04).
W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że Skarżący wniósł do NSA w Warszawie zażalenie na postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną, które to zażalenie nie było podpisane przez żadnego profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w art. 175 p.p.s.a. Oznacza to, że wniesiony środek odwoławczy nie spełniał wymogu uregulowanego w art. 194 § 4 p.p.s.a., a tym samym podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 197 § 2 w związku z art. 178 oraz art. 194 § 4 i art. 175 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.