Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę M. W. (dalej powoływany także jako: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości i podatku leśnym za 2013 r.
Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym zakwestionował zasadność odrzucenia skargi. Podkreślił, że skargę nadał w dniu 12 listopada 2014 r. a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Pismo to, z uwagi na zakres przedmiotowy, Sąd potraktował jako skargę kasacyjną od wydanego w sprawie postanowienia odrzucającego skargę.
Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną M. W., z uwagi na nie sporządzenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na powyższe postanowienie, Skarżący złożył zażalenie wskazując na naruszenie art. 246 § 1 w zw. z art. 257, art. 258 § 2 pkt 6 oraz art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.).
Postanowieniem z dnia 18 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z dnia 18 lutego 2015 r., z uwagi iż zostało sporządzone osobiście przez Skarżącego, mimo że bezwzględnie obowiązujące przepisy wskazują, że winno ono być sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego.
Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, którego treść w istocie była identyczna jak treść skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Skarżący wskazał w nim trudną sytuację materialną, która w jego ocenie uzasadniała umorzenie ciążących na nim należności podatkowych.
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z dnia 18 maja 2016 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania zażalenia Skarżącego na ww. postanowienie, orzeczeniem z dnia 24 kwietnia 2017 r.
II FZ 160/17 uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku.
W uzasadnieniu postanowienia NSA zauważyło, że sąd I instancji nie wezwał Skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 26 października 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia, zaś w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia NSA z 17 stycznia 2017 r. II FSK 860/16. Dlatego też, ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji powinien wezwać Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 26 października 2016r.
Zarządzeniem z dnia 4 maja 2017 r. Z-ca Przewodniczącego Wydziału
I wezwał Skarżącego do wykonania w terminie 7 dni prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 października 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który jest na bieżąco rozpoznawany zarówno przez referendarza tut. Sądu jak również WSA w Białymstoku oraz Naczelny Sąd Administracyjny.
Skarżący, mimo wezwania do uiszczenia wpisu wynikającego z prawomocnego zarządzenia z dnia 26 października 2016 r. nie uiścił wymaganego wpisu sądowego w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie wykonał prawomocnego zarządzenia z dnia 26 października 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, od zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 18 maja 2016 r.
W tym stanie rzeczy, uznając że Skarżący nie wykonał prawomocnego wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia, Sąd stosując przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o jego odrzuceniu.