Uzasadnienie
Wspólnoty Mieszkaniowe A, B, i C w G. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 4 stycznia 2017 r., Nr W[...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 13 września 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zagospodarowania terenu kwartału IX zespołu zabudowy usługowo – biurowej z parkingami podziemnymi Osiedla "D", zlokalizowanego w G. przy ul. G./Sz., obejmującego zagospodarowanie terenu oraz wewnętrzny układ drogowy na terenie działek nr [...], [...] (po podziale dz. nr [...]) i [...](po podziale dz. nr [...]) obręb [...], według projektu zamiennego.
Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 27 kwietnia 2011 r., nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dotyczącego zagospodarowania terenu kwartału IX zespołu zabudowy usługowo-biurowej z parkingami podziemnymi Osiedla "D", zlokalizowanego w G. przy ul. G./Sz., obejmującego zagospodarowanie terenu oraz wewnętrzny układ drogowy (działki nr [...], [...], [...] obręb [...]).
Grupa Inwestycyjna "E" S.A. wystąpiła w dniu 26 sierpnia 2015 r. do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 27 kwietnia 2011 r. oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla zagospodarowania terenu kwartału IX zespołu zabudowy usługowo-biurowej z parkingami podziemnymi Osiedla "D", zlokalizowanego w G., przy ul. G./Sz., obejmującego: zagospodarowanie terenu oraz wewnętrzny układ drogowy na terenie działek nr [...], [...] (po podziale dz. nr [...]) i [...] (po podziale dz. nr [...]), obręb [...]. Do wniosku inwestor dołączył cztery egzemplarze zamiennego projektu budowlanego oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Decyzją z dnia 27 października 2015 r. Prezydent Miasta zmienił własną decyzję z dnia 27 kwietnia 2011 r. udzielającą pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji.
Wskutek odwołania wniesionego przez Wspólnoty Mieszkaniowe A, B i C, Wojewoda decyzją z dnia 11 marca 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zwrócono uwagą na konieczność wezwania inwestora do przedłożenia dokumentów potwierdzających rozpoczęcie robót budowlanych, o których mowa w art. 41 Prawa budowlanego, a także konieczność nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie odnoszącym się do nowego przebiegu kanalizacji deszczowej oraz zamiennych rozwiązań projektowych branży drogowej.
Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta pozyskał niezbędne dokumenty, w tym cztery egzemplarze zamiennego projektu branży drogowej oraz uzyskał wyjaśnienia w zakresie instalacji kanalizacji deszczowej objętej odrębną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 13 czerwca 2012 r.
Następnie decyzją z dnia 13 września 2016 r. Prezydent Miasta zmienił pozwolenie na budowę z dnia 27 kwietnia 2011 r. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił Grupie Inwestycyjnej "E" S.A. pozwolenia na budowę dotyczącego zagospodarowania terenu kwartału IX zespołu zabudowy usługowo-biurowej z parkingami podziemnymi Osiedla "D", zlokalizowanego w G. przy ul. G./Sz., obejmującego zagospodarowanie terenu oraz wewnętrzy układ drogowy na terenie działek nr [...], [...] (po podziale dz. nr [...]) i [...] (po podziale dz. nr [...]), obr. [...], według projektu zamiennego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że na podstawie dziennika budowy ustalono, iż roboty budowlane objęte decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 27 kwietnia 2011 r. zostały rozpoczęte przed upływem 3 lat od dnia, kiedy decyzja stała się ostateczna, co pozwoliło na stwierdzenie na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, że decyzja ta nie wygasła. Ponadto inwestor dostarczył projekt zamienny branży drogowej oraz złożył stosowne wyjaśnienia w pozostałym zakresie. W świetle powyższego organ uznał, że projekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także został wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami.
Od tego rozstrzygnięcia odwołanie złożyły Wspólnoty Mieszkaniowe A, B i C w G. Zarzuciły naruszenie art. 7, art. 8, art., 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu uzasadnionych interesów odwołujących, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz naruszenie § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na niespełnienie wymogów oświetlenia i nasłonecznienia określonych dla istniejącej zabudowy.
Ponadto zarzucono, że zaskarżona decyzja narusza art. 84 k.p.a. poprzez brak powołania dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełniania przez projektowaną zabudowę wymogów oświetlenia i nasłonecznienia dla budynków odwołujących.
W toku postępowania odwoławczego inwestor przedłożył, na wezwanie organu, nową analizy nasłonecznienia i zacieniania przez objęte planowanych zamierzeniem obiekty budynków mieszkalnych przy Al. G. [...], [...], [...] i [...], kopię dziennika budowy oraz fotografie terenu inwestycji, ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów skarżących.
W oparciu o pozyskane materiały dowodowe Wojewoda decyzją z dnia 4 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania terenu i udzieleniu pozwolenia na budowę po zmianie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że procedując w trybie art. 36a, zgodnie z treścią ust. 3 tego przepisu, zweryfikował przedłożoną dokumentację w świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Konfrontując zapisy obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – W. – byłe koszary w mieście G., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 31 sierpnia 2006 r., przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania wojewoda uznał za zgodne z planem. Również pod względem formalnym zmieniony projekt uznał za kompletny i prawidłowy.
Analizując kwestię oświetlenia i nasłonecznienia wojewoda uznał zarzuty odwołania za niezasadne. Wyjaśnił, że analiza wpływu projektowanego zagospodarowania terenu nie potwierdza bowiem naruszenia występujących w obszarze oddziaływania inwestycji uzasadnionych interesów odwołujących się stron. Podkreślił przy tym, że zaskarżona decyzja zatwierdza jedynie projekt zagospodarowania terenu ze wskazaniem lokalizacji obiektu kubaturowego. Nie zatwierdza natomiast projektu budowlanego budynku "B", na który inwestor musi uzyskać osobną decyzję o pozwoleniu na budowę. Dopiero w trakcie postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę tego obiektu, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, dysponując przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym obiektu, będzie miał możliwość zbadania zgodności przyjętych rozwiązań z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisami § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422).
Jednakże organ przeanalizował przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia i uznał, że doszło do spełnienia zawartych w nim warunków. Zgodnie bowiem z postanowieniami planu miejscowego zarówno teren objęty przedmiotową inwestycją, jak również budynki odwołujących się Wspólnot, znajdują się w obszarze zabudowy śródmiejskiej. W związku z powyższym, przy określonej w projekcie wysokości nowej zabudowy równej 30 m, obliczeniowa wysokość przesłaniania w zabudowie śródmiejskiej nie przekroczy 15 m. Ponieważ odległość mierzona w miejscu największego zbliżenia, pomiędzy wskazaną lokalizacją budynku "B", a istniejącymi budynkami wielorodzinnymi Wspólnot Mieszkaniowych A, B i C wynosi około 16,5 m, przyjęto, że warunek określony w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w przedmiotowym przypadku został spełniony.
Z przedłożonych przez inwestora analiz nasłonecznienia i zacienienia, jednej zawartej w projekcie budowalnym oraz dodatkowej stanowiącej jego uzupełnienie wynika, że w godzinach porannych istniejące budynki mieszkalne nie są zacieniane przez obiekty projektowane, lecz pozostają w cieniu innych budynków istniejących. Cień ten całkowicie "odsłania" ich ściany o godzinie 8:30, jednak już od godziny 8:00 nie są zacieniane okna tych budynków - nawet pomieszczeń zlokalizowanych na parterze. Ponownie okna tych budynków są zacieniane dopiero o godzinie 11:00 przez projektowane budynki "A" i "B". W związku z powyższym, biorąc pod uwagę zapisy § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, okres nasłonecznienia pomieszczeń najbardziej zacienianych w budynkach skarżących wynosi około 3 godziny. Ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami w zabudowie śródmiejskiej wymagany czas nasłonecznienia wynosi 1,5 godziny, warunki techniczno-budowlane w tym zakresie należy uznać za spełnione.
Co do zarzutu braku zapewnienia dostępu do drogi publicznej organ odwoławczy wyjaśnił na podstawie akt sprawy, że Wspólnoty Mieszkaniowe A, B i C posiadają dostęp do drogi publicznej - bezpośrednio do ulicy G., a realizowana inwestycja w żaden sposób tego dostępu nie ograniczy. Również z punktu widzenia spełnionych w tej sprawie wymogów w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania nie można było uznać, że zaskarżona decyzja naruszyła art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Podkreślono, że respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W stosunku do istniejących budynków skarżących zachowane zostały bowiem wszystkie wymagane warunki techniczne, natomiast inwestor mógł skorzystać z przysługującego mu zgodnie z art. 4 ww. ustawy prawa zabudowy nieruchomości gruntowej.
Wojewoda potwierdził również, w oparciu o zapisy dziennika budowy z dnia 4 marca 2014 r. nr [...], że prace przygotowawcze, polegające na wykonaniu niwelacji terenu oraz wytyczeniu osi konstrukcyjnych budynków "A" i "B" pod wykop, rozpoczęte zostały w dniu 10 marca 2014 r., a zatem przed upływem trzech lat od dnia, w którym decyzja Prezydenta Miasta z dnia 27 kwietnia 2011 r. stała się ostateczna. Wobec tego na dzień rozstrzygania o zatwierdzeniu projektu zamiennego pozwolenie na budowę z dnia 27 kwietnia 2011 r. nie wygasło. Podkreślono, że dziennik budowy stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót. Status ten oznacza nadanie dziennikowi rangi stosunkowo silnego środka dowodowego, bowiem większość przepisów proceduralnych wiąże z dokumentami urzędowymi domniemanie prawdziwości ich treści. Wojewoda nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego temu dokumentowi.
Wojewoda nie dopatrzył się również wskazywanych w odwołaniach uchybień procesowych.
W skardze na powyższą decyzję powtórzono zarzuty odwołania, zarzucają naruszenie:
- 1. art 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy,
- 2. art. 5 ust. 1 pkt 9) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów odwołujących, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej,
- 3. § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422) w zakresie jakim projektowana zabudowa nie spełnia wymogów oświetlenia i nasłonecznia określonych dla istniejącej zabudowy;
- 4. art. 84 k.p.a. poprzez brak powołania w niniejszej sprawie dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełniania przez projektowaną zabudowę wymogów oświetlenia i nasłonecznia dla budynków odwołujących.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictw.
Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący podnoszą takie same zastrzeżenia do zaskarżonej decyzji, jak w odwołaniu. Kwestionują wszechstronność i dokładność wyjaśnienia stanu faktycznego, zwłaszcza w zakresie nie uwzględnienia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów odwołujących, w tym niezapewnienia istniejącej zabudowie wymogów oświetlenia i nasłonecznienia. Zarzucają, że w tym zakresie organ odwoławczy nie powołał dowodu z opinii biegłego celem należytego wyjaśnienia tego zagadnienia podnoszonego przez odwołujących i w ogóle tej kwestii nie wyjaśnił.
Twierdzą nadto, że wojewoda błędnie uznał brak podstawy do przeprowadzenia dowodu zaprzeczającego dziennikowi budowy, skoro skarżący wskazywali, że na terenie planowanej inwestycji nie były prowadzone jakiekolwiek prace budowlane - prace przygotowawcze wskazane w dzienniku budowy, w tym polegające na wytyczeniu granic czy też niwelacji terenu, gdyż odwołujący nie zaobserwowali tego rodzaju prac na terenie planowanej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli legalności sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ wojewoda nie naruszył prawa materialnego ani procesowego, a w szczególności przepisów przywołanych w skardze.
Kontrola zgodności z prawem dotyczy decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta o zmianie decyzji tego organu z dnia 27 kwietnia 2011 r. i o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zagospodarowania terenu kwartału IX zespołu zabudowy usługowo – biurowej z parkingami podziemnymi Osiedla "D", zlokalizowanego w G. przy ul. G./Sz., obejmującego zagospodarowanie terenu oraz wewnętrzny układ drogowy (działki nr [...], [...], [...], obręb [...]), według projektu budowlanego zamiennego.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 36a ust. 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, który stanowi, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany (ust. 3).
W art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego określono z kolei kryteria oceny odstąpienia i zasad jego kwalifikacji jako odstąpienia istotnego. W przepisie art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego jednoznacznie określono, że istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego co do zasady, każdy projekt budowlany obiektu, który wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, składa się z dwóch części: projektu zagospodarowania działki lub terenu (pkt 1) oraz projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 2). Wyjątki od tej zasady przewidziano w art. 34 ust. 3a i 3b.
Wobec tego, jeżeli wnioskowane odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego objęło swoim zakresem projekt zagospodarowania działki przeznaczonej pod inwestycję zwaną Osiedlem "D", to właściwym trybem procedowania takiego wniosku były przepisy art. 36a ust. 1, a na podstawie art. 36a ust. 5 również przepisy art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego, w zakresie odpowiednim do wnioskowanej zmiany.
Wbrew twierdzeniom skarżących możliwość zmiany zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie odnoszącym się do projektu zagospodarowania działki w trybie art. 36a Prawa budowlanego nie była wyłączona, gdyż w okresie trzech lat od dnia uostatecznienia się decyzji o pozwoleniu na budowę z 2011 r. inwestor podjął działania inwestycyjne, które świadczyły o jej rozpoczęciu. Tym samym nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 Prawa budowalnego, które stanowiły zasadniczą przeszkodę do zaakceptowania istotnej zmiany zatwierdzonego projektu budowlanego. Przepis ten bowiem stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Z przedłożonego dziennika budowy wydanego inwestorowi w dniu 4 marca 2011 r. wynika, że prace przygotowawcze, polegające na wykonaniu niwelacji terenu oraz wytyczeniu osi konstrukcyjnych budynków "A" i "B" pod wykop, rozpoczęte zostały w dniu 10 marca 2014 r., a zatem przed upływem trzech lat od dnia w którym decyzja Prezydenta Miasta z dnia 27 kwietnia 2011 r. stała się ostateczna.
Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności powyższe potwierdza dowód w postaci dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 ust. 1 k.p.a., według którego dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis art. 76 ust. 3 k.p.a. nie wyklucza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, czego również nie wykluczył wojewoda. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.
Skarżący bowiem powołują się wyłącznie na gołosłowne i niczym nie potwierdzone własne obserwacje, według których rozpoczęcie realizacji inwestycji nastąpiło po upływie trzech lat od 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Twierdzeń swoich nie potwierdzili jednak żadnym dowodem w postaci chociażby dokumentacji fotograficznej z określonej daty pomimo tego, że dysponowali w postępowaniu niczym nieograniczoną inicjatywą dowodową. W takim przypadku nie doszło do obalenia domniemania zgodności z prawdą treści dziennik budowy, który bez przeszkód może być potraktowany jako istotny i wiarygodny dowód w niniejszej sprawie.
Ze akt administracyjnych wynika, że wojewoda rozpoznając sprawę w administracyjnym toku instancji wykorzystał przyznane mu możliwości inicjatywy dowodowej ukształtowanej przepisem art. 136 k.p.a. i pozyskał uzupełniający materiał dowodowy, który umożliwił wszechstronne wyjaśnienie zasadniczych w sprawie kwestii spornych.
Otóż kwestionowana już w odwołaniu przez skarżące wspólnoty kwestia odpowiedniego nasłonecznienia budynków skarżących została rozważona w oparciu po pierwsze - o przedłożoną wraz z projektem z 2011 r. analizę nasłonecznienia, a po drugie - o analizę zacieniania budynków mieszkalnych należących do skarżących wspólnot oraz analizę przesłaniania budynków istniejących i projektowanych, sporządzona w lutym 2016 r. na zlecenie organu i przedłożona przez inwestora. Z danych zawartych w analizach z 2016 r., w których zweryfikowano spełnianie warunków przepisów § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) wynika, że warunki te w projekcie budowlanym zamiennym zostały spełnione.
Sąd nie dostrzegł wadliwości w argumentacji i wnioskach sformułowanych w tym zakresie przez wojewodę, który obszernie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zawartości analizy pod katem spełnienia wymogów technicznych dotyczących kwestii nasłonecznienia i zacienienia. Według sądu wojewoda tez zasadnie zauważył, że zaskarżoną decyzją zatwierdzono wyłącznie projekt zagospodarowania terenu ze wskazaniem lokalizacji obiektu kubaturowego, natomiast budynek oznaczony w projekcie "B" objęty będzie odrębnym pozwoleniem na budowę, w toku którego rozważane będą oddzielnie i na nowo zagadnienia związane z nasłonecznieniem i zacienianiem.
Z tych względów oraz w związku ze zmianą wewnętrznego układu drogowego sąd nie dostrzegł przypisywanego organowi naruszenia zasady poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności członków skarżących wspólnot, sformułowanego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.
W zakresie dostępu do drogi publicznej wojewoda w sposób prawidłowy ocenił, że inwestycja w kształcie zatwierdzonym przez kwestionowaną decyzję nie będzie ograniczała tego dostępu skarżącym wspólnotom. Z akt sprawy wynika, że Wspólnoty Mieszkaniowe A, B i C posiadają dostęp do drogi publicznej bezpośrednio do ulicy G., czego nie zmienia zaskarżona decyzja. Trudno zatem skonkretyzować, na czym wskazywane przez skarżących ograniczenie miałoby polegać tym bardziej, że projekt budowlany zamienny w zakresie układu komunikacyjnego związanego z budynkiem B, jak wynika z jego treści, ma charakter uszczegóławiający, a nie wprowadzający zmiany o zasadniczym charakterze wywierającym istotny wpływ na interesy członków skarżących wspólnot.
Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym treść projektu budowlanego zamiennego sąd uznał, że organy administracji architektoniczno- budowlanej w sposób zgodny z przepisem art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, zweryfikowały warunki udzielenia pozwolenia na budowę po dokonanych przez inwestora istotnych zmianach. Z projektu zamiennego wynika, że zmiany dotyczyły numeracji działek, liczby kondygnacji budynku "B", którą zmniejszono z ośmiu na siedem, zmiany powierzchni zabudowy, procentu zabudowy działki, intensywności zabudowy, aranżacji zieleni pomiędzy budynkami A i B oraz układu komunikacyjnego. Zakres wskazanych zmian determinował kierunek weryfikacji projektu budowlanego zamiennego w aspekcie wymogów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
- 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, w której w trakcie przeprowadzonego zgodnie z wymogami procesowymi postępowania dowodowego, organ potwierdził zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego W. – byłe koszary w mieście G. zmian wprowadzonych do dotychczasowego projektu budowlanego oraz zweryfikował projekt zagospodarowania terenu z obowiązującymi przepisami, w tym z wymogami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie nasłonecznienia.
W ocenie sądu przedłożona na wezwanie organu przez inwestora uzupełniająca analiza zacieniania budynków mieszkalnych przy ul. G. nr [...] przez projektowaną zabudowę oraz analiza przesłaniania budynków istniejących i projektowanych dostarczyła wystarczającego materiału do tego, ażeby stwierdzić zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z wymogami przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia na tym etapie inwestycji. W tym też kontekście sąd nie widzi uchybienia przepisom procesowym przez to, że organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia wymogów oświetlenia i zacienienia projektowaną zmianą. Poza stwierdzeniem o naruszeniu art. 84 k.p.a. strona skarżąca nie przedstawiła ani w odwołaniu ani w skardze żadnych dowodów czy też umotywowanych zarzutów, które mogłyby skutecznie podważyć przedstawione w postępowaniu administracyjnym przez inwestora i sporządzone przez osoby uprawnione analizy nasłonecznienia i zacienienia.
Natomiast z urzędu organ architektoniczno-budowlany nie ma obowiązku powoływania biegłego w celu weryfikacji tak sporządzonych dokumentów, jeżeli nie ma żadnych uzasadnionych podstaw do ich kwestionowania, a tak jest w niniejszej sprawie.
W świetle przedstawionych okoliczności, prawidłowych, wszechstronnych i kompletnych ustaleń organu odwoławczego sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja podjęta została w toku właściwie i zgodnie z prawem przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w rezultacie doprowadziła do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami Prawa budowlanego. W konsekwencji zarzuty skargi nie są trafne, a nadto sformułowane wcześniej w odwołaniu skutkowały zarówno uzupełnieniem materiału dowodowego, jak też i szczegółowym odniesieniem się do nich przez organ odwoławczy, przez co zaskarżona decyzja spełnia wszelkie wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.