Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowiez 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 843/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 843/15, z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym do tego terminie braków formalnych: podpisania zażalenia oraz nie nadesłania odpisów zażalenia.

Sąd stwierdza, że jest to kolejne wydane w sprawie postanowienie o odrzuceniu środka zaskarżenia z uwagi na nie uzupełnienie przez Skarżącego, w wyznaczonym do tego terminie braków formalnych w postaci złożenia podpisu:

1. - postanowienie z dnia 3 listopada 2015 r. odrzucające skargę,
2. - postanowienie z dnia 1 grudnia 2015 r. odrzucające sprzeciw,
3. - postanowienie z dnia 30 grudnia 2015 r., odrzucające zażalenie na postanowienie odrzucające skargę,
4. - postanowienie z dnia 30 marca 2016 r. odrzucające zażalenie na poprzednio wymienione postanowienie,
5. - postanowienia z dnia 12 października 2016 r. odrzucające sprzeciwy,
6. - postanowienie z dnia 25 listopada 2016 r. odrzucające zażalenie na poprzednie postanowienia, i wreszcie
7. - postanowienie z dnia 1 lutego 2017 r. odrzucające zażalenie na poprzednie postanowienie.

W dniu 24 lutego 2017 r. Skarżący złożył kolejne zażalenie, które podobnie jak poprzednie nie zostało podpisane.

Zgodnie z art. 46 § pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") każde pismo procesowe powinno zostać podpisane. Na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym do tego terminie.

Mając na uwadze treść powyższych przepisów, jak również dotychczasowy przebieg postępowania Sąd odrzucił nie podpisane przez Skarżącego zażalenie. Skarżący nie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych swojego zażalenia – poprzez jego podpisanie, gdyż kierowane do niego wielokrotnie wezwania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. Z powyższego wynika, że Skarżący ma świadomość grożących mu skutków nie uzupełnienia braków formalnych składanych środków, o czym każdorazowo był informowany, a pomimo to notorycznie nie stosuje się do wezwań Sądu. Skarżący z prawnych instytucji ochrony jego praw, w tym zasady informowania, uczynił instrument do przedłużania toczącego się postępowania, co sprzeciwia się istocie tej zasady.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.