Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2019-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 grudnia 1985 r., III SA 1106/85
  Stosowanie wymogów, które przewidziane zostały przepisami obowiązującymi od dnia 1 lipca 1984 r. /to jest od dnia wejścia w życie znowelizowanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ do sytuacji faktycznych powstałych przed tą datą jest niedopuszczalne. Wystarczającą przesłanką do uzyskania przed dniem 1 lipca 1984 r. zameldowania na pobyt stały było zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania /art. 6 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu sprzed nowelizacji/. Przepisy znowelizowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie mogą stanowić podstawy do oceny ważności czynności materialno-technicznej jaką było zameldowanie dokonane przed wejściem w życie zmian tych przepisów.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 30 grudnia 1985 r., SA/Gd 1147/85
  1. Art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ jest normą kompetencyjną, mającą zastosowanie także w sytuacji gdy wątpliwości, o jakich mowa w tym przepisie ujawniły się po dokonaniu już czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania lub wymeldowania. 2. Obowiązek meldunkowy rozumiany, jako zameldowanie lub wymeldowanie z pobytu stałego względnie pobytu czasowego, wynika wprost z regulacji ustawowej zawartej w przepisach art. 15 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. Organ administracji państwowej nie jest władny do podejmowania decyzji o treści zawierającej nakaz wymeldowania się z pobytu stałego.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 grudnia 1985 r., III SA 1028/85
  Organ administracji państwowej nie może poprzestać na biernym tylko stwierdzeniu braku dokumentu o uprawnieniach do przebywania w lokalu /art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ jeśli okoliczności sprawy wskazują, że zarządca tego lokalu dokumentu takiego nie wydaje wskutek błędu lub naruszenia prawa.
• Wyrok NSA oz. w Lublinie z 30 grudnia 1985 r., SA/Lu 470/85
  Artykuł 47 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, jak również inne przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do nałożenia na ewentualnych przyszłych spadkobierców właściciela obiektu budowlanego obowiązku rozebrania elementów budowlanych pozostałych po starym domu mieszkalnym. Dlatego też decyzja organu administracji państwowej nakładająca taki obowiązek rażąco narusza prawo.
• Wyrok NSA oz. w Lublinie z 30 grudnia 1985 r., SA/Lu 561/85
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 30 grudnia 1985 r., SA/Wr 805/85
  Ta sama przyczyna, która w myśl art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/ umożliwiła organowi cofnięcie zezwolenia rzemieślniczego jest przesłanką uzasadniającą odmowę wydania takiego uprawnienia - przewidzianą w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy, przepis ten nie ogranicza działania owej przesłanki upływem czasu od faktu skazania prawomocnym wyrokiem, należy przyjąć, że dopiero zatarcie skazania wyłącza możliwość jego zastosowania.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 20 grudnia 1985 r., SA/Po 1172/85
  Przewidziany w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./ termin do rozpoznania roszczenia o odszkodowanie za szkodę przekraczającą 100 złotych powstałą z przyczyn wymienionych w art. 86 ust. 1 tej ustawy - jest terminem prawa materialnego. Oznacza to, że nie może on zostać na prośbę zainteresowanego przywrócony w trybie przewidzianym w art. 58 par. 1 Kpa przez organ administracji państwowej.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 20 grudnia 1985 r., SA/Wr 787/85
  Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie transportu drogowego udzielonego osobie fizycznej jest dopuszczalne w przypadku ukarania prawomocnym orzeczeniem za inne wykroczenia niż określone w art. 30 i art. 33 ustawy z dnia 27 lipca 1961 r. o transporcie drogowym i spedycji krajowej /Dz.U. nr 53 poz. 297/, jeżeli wykroczenia te pozostają w związku z prowadzoną działalnością. Przesłanką cofnięcia zezwolenia jest "ukaranie prawomocnym orzeczeniem" nie zaś dopuszczenie się wykroczenia. Organ prowadzący postępowanie administracyjne w takiej sprawie nie jest uprawniony do badania okoliczności samego czynu, którego popełnienie doprowadziło do wydania owego "prawomocnego orzeczenia". Niewyjaśnienie tych okoliczności nie może być uznane za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skoro bezsporne jest "ukaranie prawomocnym orzeczeniem", a związek czynu z prowadzoną działalnością transportową, nie ulega wątpliwości.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 20 grudnia 1985 r., SA/Wr 664/85
  Świadczenia "na zamówienia określonych odbiorców i ich potrzeby" nie mogą obejmować produkcji kooperacyjnej, gdyż takie rozumienie przepisu pozbawiłoby rzeczywistego znaczenia obowiązku wykonywania świadczeń wyłącznie za pośrednictwem spółdzielni. Błędna interpretacja przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 lutego 1982 r. w sprawie zryczałtowania podatków obrotowego i dochodowego od przychodów rzemieślników ze świadczeń wykonywanych za pośrednictwem spółdzielni rzemieślniczych /Dz.U. nr 6 poz. 48/ warunkujących korzystanie z ryczałtu spółdzielczego, ani też zaniedbania spółdzielni w zakresie prowadzonych rozliczeń nie wpływają na dokonywaną przez organy podatkowe ocenę spełniania przez poszczególnych podatników przesłanek do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 20 grudnia 1985 r., SA/Wr 761/85
  Mechanizm wyznaczania wielkości należnego podatku przez ustalenie podstawy opodatkowania, wielkości osiągniętego obrotu i dochodu i zastosowanie do tych wielkości odpowiednich stawek procentowych podatku obrotowego i dochodowego nie może stanowić metody decydującej o wysokości stawki karty podatkowej, ponieważ naruszałoby to istotę tej formy opodatkowania, która nie uzależnia bezpośrednio wysokości stawki od konkretnej wielkości osiągniętego obrotu i dochodu.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 19 grudnia 1985 r., SA/Kr 1483/85
  Pracownik izby skarbowej, który brał udział w postępowaniu dotyczącym działalności podatnika, będącej przedmiotem opodatkowania, nie może wchodzić w skład podatkowej komisji odwoławczej, która ma rozpatrzyć odwołanie podatnika w tej samej sprawie /par. 3 ust. 1, par. 6 ust. 1 i 2, par. 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych - Dz.U. nr 30 poz. 212 ze zm./.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 19 grudnia 1985 r., SA/Gd 1022/85
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 19 grudnia 1985 r., SA/Gd 577/85
  Decyzja organu szkoły wyższej o skreśleniu z listy studentów, jako akt wywołujący zmianę statusu prawnego użytkownika tego zakładu, jest decyzją administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego i podlega - w trybie i na zasadach określonych w tym Kodeksie - zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jako dotycząca sprawy przewidzianej w art. 196 par. 2 pkt 14 Kpa.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1985 r., II SA 1625/85
  Z historii ruchu oporu w czasie wojny 1939-1945 wynika, że w działalności tego ruchu uczestniczyły również dzieci, wobec czego sam wiek osoby ubiegającej się o przyznanie uprawnień kombatanckich nie może być przesłanką przemawiającą na jej niekorzyść. Podstawą rozstrzygnięcia może być jedynie ustalenie faktów.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 19 grudnia 1985 r., SA/Kr 869/85
  Zgodnie z par. 3 ust. 1, par. 6 ust. 1 i 2, par. 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 września 1982 r. w sprawie zakresu działania, składu osobowego, trybu powoływania oraz organizacji podatkowych komisji odwoławczych /Dz.U. nr 30 poz. 212 ze zm./ osoba, która brała udział w postępowaniu dotyczącym działalności podatnika, będącej przedmiotem opodatkowania nie może wchodzić w skład podatkowej komisji odwoławczej, która ma rozpatrzyć jego odwołanie w sprawie opodatkowania tej działalności. Udział tej osoby w składzie podatkowej komisji odwoławczej powoduje nieważność decyzji wydanej przez tę komisję.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 17 grudnia 1985 r., SA/Wr 802/85
  1. Pozwolenie na budowę nie może być wydane osobie, która nie wykaże prawa do dysponowania nieruchomością. 2. Sprzeciw współwłaściciela nieruchomości wyłącza możliwość zastosowania przez organy administracji państwowej przewidzianej w art. 36 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ procedury tzw. legalizacji samowoli budowlanej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85
  1. Stwierdzenie zawarte w art. 104 par. 1 Kpa, że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. 2. Z art. 11 ust. 1 oraz art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie wynika, aby zameldowanie następowało w drodze decyzji lub było równoznaczne z wydaniem decyzji.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 17 grudnia 1985 r., SA/Po 1308/85
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 17 grudnia 1985 r., SA/Wr 651/85
  1. Wyrób który został zwrócony dostawcy podlega wyłączeniu z dotowania z mocy par. 16 ust. 1 uchwały nr 63 Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 1983 r. w sprawie zasad udzielania dotacji przedmiotowych /M.P. nr 21 poz. 117/. 2. Wyroby na bazie mięsa, drobiu i podrobów są potrawami mięsnymi, drobiowymi i podrobowymi w rozumieniu pkt 4 decyzji Nr GT 9/84 Ministra Finansów z dnia 10 maja 1984 r. i nie podlegają dotacjom, o których mowa w cyt. decyzji oraz przepisach powołanej wyżej uchwały nr 63 Rady Ministrów z dnia 6 czerwca 1983 r.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 17 grudnia 1985 r., SA/Wr 803/85
  Możliwość kwestionowania treści dokumentu ze stanem zapisów w ewidencji gruntów przed organem administracji państwowej o właściwości szczególnej jest dopuszczalne. Natomiast bezskuteczne są dowody przeciw treści ewidencji gruntów. Zmiany i sprostowania zapisów w ewidencji gruntów mogą być dokonywane jedynie przez właściwy organy administracji państwowej na zasadach i w trybie określonych przede wszystkim w zarządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów /M.P. nr 11 poz. 98/.