Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2015-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2025-2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1984 r., SA/Wr 728/84
  1. Zasady współżycia społecznego muszą być uwzględnione - jako odrębne kryterium rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji państwowej - tylko wówczas, gdy tak stanowią przepisy prawa, będące materialnoprawną podstawą decyzji administracyjnej. Natomiast te zasady rozumiane abstrakcyjnie, w oderwaniu od treści konkretnego przepisu, nie mogą być skutecznie powoływane w postępowaniu administracyjnym jako podstawa żądania przyznania uprawnienia lub uzasadnienia uchylenia się od nałożonego obowiązku. 2. Cofnięcie uprawnienia do wykonywania rzemiosła z przyczyn podanych w art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40 ze zm./ jest możliwe tylko wówczas, gdy zaleganie z opłaceniem dotyczy należności, które stały się wymagalne w okresie 6 lub więcej miesięcy przed wydaniem decyzji ostatecznej o cofnięciu uprawnienia.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1984 r., I SA 1102/84
  Artykuł 17 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ nie stanowi przeszkody w obliczeniu podwyższonego czynszu za pokój stanowiący powierzchnię ponadnormatywną /par. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe - Dz.U. nr 38 poz. 174/, choćby nawet pokój ten powstał w wyniku remontu dokonanego na własny koszt przez najemcę.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1984 r., SA/Wr 724/84
  Pismo instruktażowe zatytułowane "wypełnianie kwestionariuszy środowiskowych kandydatów na studia w akademiach medycznych" nazwane załącznikiem nr 9 do zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 kwietnia 1984 r. nie może być uznane za źródło prawa. Nie zostało ono bowiem wymienione w przepisach cytowanego zarządzenia i nie stanowi jego integralnej części. Nie zostało także przez nikogo podpisane.
• Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 27 grudnia 1984 r., II SA 1299/84
  Zespół czynności podejmowanych przez właściwe organy w ramach przepisów zawartych w rozdziale 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 11 poz. 79/ dotyczy procesu planowania przestrzennego - tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego jako aktów prawnych powszechnie obowiązujących na danym obszarze, przy czym czynności takie są pozbawione cech indywidualnej sprawy z zakresu administracji państwowej i nie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 21 grudnia 1984 r., SA/Po 999/84
  Metoda porównawcza polega na porównaniu wysokości obrotów co najmniej dwóch lub większej liczby podatników, prowadzących przedsiębiorstwo handlowe, w liczbach względnych, gdy znany jest obrót w liczbie bezwzględnej jednego z tych przedsiębiorstw. Metoda porównawcza może polegać także na porównaniu obrotu tego samego przedsiębiorstwa handlowego za dwa różne okresy jednego roku lub dwóch kolejnych następujących po sobie lat, jeżeli wysokość obrotu za te okresy jest znana.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 grudnia 1984 r., III SA 950/84
  Obowiązujący od dnia 1 lipca 1984 r. przepis par. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/ pozwala jedynie na zameldowanie na pobyt czasowy do dwóch miesięcy osoby, która zgłaszając pobyt stały nie przedstawia uprawnienia do przebywaniu w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie dają również podstawy do rozstrzygania o uprawnieniu do pobytu w lokalu przez organy meldunkowe.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 grudnia 1984 r., II SA 1333/84
  1. Budowa fermy krów, niezależnie od okresowej zmiany możliwości wykorzystania tej inwestycji do celów produkcji rolnej, nie zmieniła przeznaczenia gruntów, na jakich była wznoszona, na grunty nierolnicze /art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz.U. nr 11 poz. 79/. 2. Wyłączenia gruntów rolnych z produkcji może dokonać nie tylko właściciel, lecz również posiadacz samoistny lub zależny, w tym najemca i dzierżawca /art. 4 pkt 8 w związku z art. 4 pkt 4 powyższej ustawy i z art. 336 Kc/.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 20 grudnia 1984 r., SA/Po 1051/84
  1. Wyrok orzekający eksmisję załatwia spór między stronami tego procesu i nie daje terenowemu organowi administracji państwowej, przed jego wykonaniem, podstawy do wymeldowania z lokalu osoby podlegającej przymusowemu usunięciu. 2. Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ zobowiązuje do wymeldowania się tylko wówczas, gdy osoba opuszcza miejsce stałego pobytu, a nie wówczas gdy do opuszczenia lokalu zostanie zobowiązana wyrokiem sądowym.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 20 grudnia 1984 r., SA/Po 1049/84
  Ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 6 poz. 35/ uprawniła naczelnika gminy na podstawie art. 82 ust. 1 do wezwania kierującego pojazdem by poddał się sprawdzeniu jego kwalifikacji kierowcy w sytuacji gdy istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do znajomości przez niego przepisów o ruchu drogowym. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu na podstawie art. 84 ust. 6 wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Gdyby wynik egzaminu sprawdzającego był negatywny dla kierowcy naczelnik gminy na podstawie art. 85 ust. 1 pkt 2 ustawy wydaje decyzję o cofnięciu prawa jazdy. Z treści powołanych przepisów i kolejności ich stosowania wynika, że wezwanie do sprawdzenia kwalifikacji jako nie naruszające jeszcze uprawnień kierowcy, wynikających z prawa jazdy, nie wymaga wydania decyzji i powinno mieć formę pisma informującego o skutkach niezastosowania się do wezwania.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1984 r., I SA 804/84
  Względy ekonomiczne i finansowe, utrudniające wykonanie decyzji nakazującej doprowadzenie poziomu natężenia hałasu na stanowiskach pracy do stanu zgodnego z prawem, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 5 Kpa.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1984 r., II SA 1542/84
  Na okoliczność udziału w walkach z reakcyjnym podziemiem faktycznie nie ma dwóch różnych rodzajów dowodów; zaświadczenia i oświadczenia dwóch świadków, lecz merytorycznie rzecz biorąc jest jeden tylko rodzaj dowodów, mianowicie oświadczenie dwóch świadków, bowiem zaświadczenie - z braku dokumentacji - opiera się wyłącznie na oświadczeniu tych świadków i treść tych oświadczeń powtarza.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 19 grudnia 1984 r., SA/Gd 935/84
  Artykuł 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ ma zastosowanie także do zdarzeń powstałych przed dniem 1 sierpnia 1974 r, to znaczy do ulepszeń lokalu dokonanych przez najemcę przed dniem wejścia w życie tej ustawy.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 19 grudnia 1984 r., SA/Kr 1199/84
  W sprawach dotyczących przyznania lub odmowy przyznania kart zaopatrzenia w mięso i jego przetwory skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest dopuszczalna w oparciu o art. 196 par. 2 pkt 8 in fine Kpa, który stanowi, że do sądu administracyjnego mogą być zaskarżane decyzje w sprawach m.in. obrotu surowcami, materiałami i wyrobami.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1984 r., III SA 872/84
  1. Decyzje wydawane w granicach tak zwanego uznania administracyjnego nie są wyłączone spod obowiązku ich uzasadniania na zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że z przepisów zawartych w ustawach odrębnych, wydanych przed wejściem tego kodeksu w życie, wynikała taka możliwość wyłącznie ze względu na bezpieczeństwo Państwa lub porządek publiczny. 2. Ani ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o łączności /Dz.U. nr 8 poz. 48 ze zm./ ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 23 grudnia 1968 r. w sprawie zasad wydawania zezwoleń na zakładanie i używanie amatorskich i doświadczalnych urządzeń radiowych i warunków ich używania /Dz.U. 1969 nr 2 poz. 14/ nie przewidują możliwości odstąpienia od uzasadnienia decyzji w sprawie zezwoleń.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1984 r., III SA 393/84
  Z przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze /Dz.U. nr 16 poz. 124/ wynika, że uchwały organów samorządu adwokackiego dotyczące bezpośrednio praw lub obowiązków poszczególnych osób odpowiadają pojęciu decyzji administracyjnej. Ani kodeks postępowania administracyjnego, ani prawo o adwokaturze nie wyłączają w żadnym przepisie stosowania przepisów kodeksu w sprawach unormowanych tym prawem. Brak podstaw do przyjęcia, że decyzje Ministra Sprawiedliwości wydane w związku z art. 47 ust. 2 prawa o adwokaturze na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1984 r., III SA 1034/84
  Jeżeli wydając decyzję organ administracji państwowej właściwy w sprawach cen, dysponując oceną jakości towaru dokonaną przez właściwy państwowy organ kontroli /Państwową Inspekcję Handlową/, nie uwzględnia odmiennej treści opinii rzeczoznawcy powołanego przez producenta towaru, ze względu na przeprowadzenie badania niezgodnie z zasadami ustalonymi dla tego badania w "Polskiej Normie", to z tego tylko powodu nie można stwierdzić, że organ wydający decyzję nie miał podstaw do przyjęcia oceny tej okoliczności zbieżnie z opinią organu kontroli /art. 80 Kpa/, a także z tego powodu rozstrzygnięcie decyzji pozostaje w sprzeczności z wynikami postępowania dowodowego /art. 107 par. 1 i 3 Kpa/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1984 r., III SA 1984/84
  Skoro zakaz rozpowszechniania publikacji może wynikać nie tylko z aktów stosowania prawa, o których mowa w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk /Dz.U. nr 20 poz. 99 ze zm./, lecz również bezpośrednio z innych przepisów prawa, to upoważnienie biblioteki naukowej, przewidziane w art. 16 ust. 3 tej ustawy, do sprowadzania i gromadzenia zagranicznych publikacji naruszających takie zakazy, działa bez względu na to, czy publikacja została objęta zakazem skonkretyzowanym na podstawie art. 16 ust. 1 i 2. Zasada ta uchyla równocześnie w stosunku do biblioteki zakaz wwozu takiej publikacji zawarty w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1975 r. - Prawo celne /TJ. Dz.U. 1984 nr 57 poz. 290/ - gdyż działają w tym przypadku przepisy szczególne, o których mowa w cyt. przepisie.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1984 r., III SA 922/84
  Przepis par. 3 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 1982 r. w sprawie zmian w podatku wyrównawczym /Dz.U. nr 26 poz. 192/ nie uzależnia wyłączenia z opodatkowania tym podatkiem wynagrodzeń i dodatków za pracę w niedziele, święta i dodatkowe dni wolne od pracy - od tego, czy wypłacono je jako wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, lecz od tego, czy była to praca w godzinach nadliczbowych w rozumieniu art. 133 par. 1 Kp.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 1984 r., III SA 1084/84
  1. Zakaz rozpowszechniania publikacji może wynikać nie tylko z aktów stosowania prawa, o których mowa w art. 16 ust. 1, 2 ustawy o kontroli publikacji i widowisk, lecz również bezpośrednio z innych przepisów prawa. W związku z tym przewidziane w art. 16 ust. 3 tej ustawy upoważnienie biblioteki naukowej do sprowadzania i gromadzenia zagranicznych publikacji naruszających takie zakazy, działa bez względu na to, czy publikacja została objęta zakazem skonkretyzowanym na podstawie art. 16 ust. 1 i 2. 2. Zasada ta uchyla równocześnie w stosunku do biblioteki zakaz wwozu takiej publikacji zawarty w art. 13 ust. 1 Prawa celnego, gdyż działają w tym przypadku przepisy szczególne, o których mowa w cyt. przepisie.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 grudnia 1984 r., I SA 732/84