Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2019-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 30 grudnia 1982 r., SA/Wr 567/82
  Organ administracji państwowej, który stwierdził istnienie potrzeb mieszkaniowych w rozumieniu art. 39 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 74/, zgodnie z treścią zdania pierwszego tego przepisu powinien przydzielić stronie część lokalu mieszkalnego, odpowiadającą ustalonym potrzebom. Uznając natomiast niecelowość podziału lokalu na niesamodzielne części przydzielane różnym, obcym osobom, organ powinien osobie uprawnionej dostarczyć - w zamian za rezygnację przez nią z uprawnienia do otrzymania przydziału "części lokalu" - lokal zamienny, mający wszystkie cechy określone w art. 6 ust. 1 prawa lokalowego. W żadnym wypadku nie może to być pomieszczenie zastępcze.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 29 grudnia 1982 r., SA/Kr 985/82
  1. W świetle art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 8 ust. 8 i 9 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. nr 53 poz. 339 ze zm./ dla ustalenia dochodu pochodzącego z nie ujawnionych źródeł przychodów niedopuszczalna jest kumulacja w jedną podstawę opodatkowania wydatków dokonanych przez daną osobę w okresie wykraczającym poza rok kalendarzowy, będący rokiem podatkowym w podatku dochodowym. 2. Posiadane przez obywatela zasoby krajowych środków pieniężnych zarówno w formie gotówki, jak i w formie wkładu oszczędnościowego na rachunku bankowym nie mogą być uznawane za jego wydatki, o jakich mowa w art. 8 ust. 9 wskazanej ustawy.
• Orzeczenie SN z 23 grudnia 1982 r., III AZP 8/82
  1. Okoliczność, że przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne nastąpiło przed ich nabyciem przez indywidualnych nabywców na podstawie decyzji organu administracji państwowej w okresie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 kwietnia 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów /Dz.U. 1974 nr 19 poz. 104 ze zm./ nie zwalnia nabywców wydzielonych z tych gruntów działek leśnych z przeznaczeniem na cele nieleśne od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa należności z tytułu nabycia oraz stałej opłaty rocznej z tytułu użytkowania przewidzianych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów /Dz.U. 1971 nr 27 poz. 249 ze zm./. 2. Należności i stałe opłaty roczne wymienione w art. 10 ust. 1 powołanej wyżej ustawy ulegają przedawnieniu na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 22 grudnia 1982 r., SA/Kr 1030/82
  Roszczenia osób trzecich do korzystania z nieruchomości podlegającej zwrotowi na rzecz wywłaszczonego właściciela na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64 ze zm./ nie mogą ograniczać uprawnień tego właściciela do otrzymania zwrotu nieruchomości w takim rozmiarze, w jakim nie została użyta i jest zbędna na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 22 grudnia 1982 r., SA/Kr 663/82
  Żaden przepis prawny nie daje podstaw do nałożenia na jednostkę państwową, której terenowy organ administracji państwowej przekazał teren w użytkowanie, obowiązku pokrycia kosztów nabycia tego terenu. Obowiązek taki - zgodnie z par. 25 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach /Dz.U. 1969 nr 3 poz. 19/ - ciąży jedynie na organizacji społecznej, na której rzecz przekazano teren uprzednio nabyty przez Państwo na jej wniosek.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 22 grudnia 1982 r., SA/Gd 818/82
  Skoro przepis art. 234 Kodeksu cywilnego nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o przeniesieniu własności do oddania terenu państwowego w wieczyste użytkowanie, to w sytuacji gdy terenem tym jest grunt rolny położony w granicach administracyjnych miasta, do jego oddania w wieczyste użytkowanie mają także odpowiednie zastosowanie zasady określone w przepisach dotyczących sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych to znaczy przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego /Dz.U. nr 17 poz. 71/ i wydanego na jej podstawie zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 25 lipca 1979 r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych /M.P. nr 19 poz. 114/, zastąpionego z dniem 5 października 1982 r. zarządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 18 września 1982 r. o takiej samej nazwie /M.P. nr 23 poz. 205/, łącznie z zasadami pierwszeństwa przewidzianymi w par. 12 ust. 2 pierwszego z cytowanych zarządzeń i w par. 7 ust. 2 drugiego zarządzenia.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 22 grudnia 1982 r., SA/Gd 327/82
  Wskazanych przyczyn, dla których wnioskodawca ubiega się o zmianę nazwiska z "Kuczewski" na "Andrewski" /nazwisko Andrewski jako pochodne od imienia Andrzej ma bardziej polskie brzmienie, pozwoli na uniknięcie skojarzeń z innymi osobami noszącymi nazwisko Kuczewski a nadto stanowić będzie poszanowanie uczuć religijnych/ nie można ocenić jako uzasadnionych ważnymi względami.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1982 r., I SA 1356/82
  1. Stosownie do art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, a zatem z chwilą zawarcia umowy notarialnej zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości /art. 597 par. 1 w zw. z art. 157 par. 2 Kc/ nabywca ma interes prawny w sprawie administracyjnej dotyczącej tej nieruchomości, wobec czego organ administracji, któremu treść tej umowy była znana, gdyż zrezygnował z prawa pierwokupu, miał obowiązek traktować nabywcę jako stronę w rozumieniu art. 10 par. 1 Kpa. 2. Podstawą decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego jako pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze nie może być art. 28 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ ze względu na związane z tym przepisem warunki uprawniające, określone w par. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 marca 1981 r. w sprawie zasad i trybu przydziału lokali mieszkalnych /Dz.U. nr 9 poz. 37/. 3. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 prawa lokalowego zastępcze pomieszczenie mieszkalne powinno nadawać się do zamieszkania ze względu na stan techniczny. Należy zatem uznać za niedopuszczalne przydzielenie takiego pomieszczenia pod zobowiązaniem uprawnionego - choćby dobrowolnym - do przeprowadzenia remontu.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1982 r., I SA 1019/82
  Nie zasługuje na uwzględnienie wniosek strony o wywłaszczenie całej nieruchomości, zamiast wywłaszczenia pewnej jej części, jeżeli na części nie objętej wywłaszczeniem znajduje się budynek wielomieszkaniowy objęty przepisami o szczególnym trybie najmu lokali. Nie zachodzi bowiem w takim wypadku warunek przewidziany w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /t.j. Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/, że część pozostała po wywłaszczeniu nie będzie nadawała się do dalszego racjonalnego użytkowania przez właściciela na cele dotychczasowe.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1982 r., I SA 356/82
  Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ zastępcze pomieszczenie mieszkalne powinno "nadawać się do zamieszkania ze względu na stan techniczny". Należy zatem uznać za niedopuszczalne przydzielenie takiego pomieszczenia nawet, gdy uprawniony zobowiąże się do przeprowadzenia remontu. Obowiązek taki może obciążać tylko zarządcę lub właściciela budynku. Zastosowanie ma tu bowiem art. 662 par. 1 Kc, zgodnie z którym wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1982 r., I SA 1077/82
  1. Decyzja organu administracji państwowej o zatwierdzeniu planu realizacyjnego, ustalająca warunki, których spełnienie sprawi dopiero,że decyzja ta będzie mogła być zrealizowana, nie rozstrzyga w rzeczywistości istoty sprawy, a więc narusza art. 104 Kpa. 2. Wskazany w decyzji organu administracji warunek uzgodnienia planu zagospodarowania terenu /planu realizacyjnego/ z komitetem osiedlowym nie ma oparcia w przepisach prawa. 3. Fakt, że komitet osiedlowy bierze udział w postępowaniu administracyjnym, nie oznacza, że plan realizacyjny musi być z nim uzgodniony aby uzyskać moc prawną.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1982 r., I SA 1134/82
  1. Studnia mająca umożliwić właścicielowi gruntu korzystanie z wody na zaspokojenie potrzeb własnych i gospodarczych, podlega przepisom dotyczącym zwykłego korzystania z wody, dla jej wybudowania zatem nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne /art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne - Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./. 2. Studnia nie jest wprawdzie expressis verbis zaliczona do obiektów budowlanych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, jednakże budowa studni podlega przepisom tej ustawy, na co wskazuje treść art. 6 ust. 1 i 2, ustalająca, że warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane, określają wymagania w zakresie ustalonym w art. 5 ust. 1 pkt 1-5, przy czym w pkt 5 mówi się między innymi o zaopatrzeniu w wodę.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 grudnia 1982 r., II SA 1752/82
  Jeżeli sąd powszechny zezwolił jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości na użytkowanie niektórych pomieszczeń w położonym na tej nieruchomości budynku na cele produkcji rzemieślniczej w okresie toczącego się postępowania o zniesienie współwłasności, takie postanowienie sądu zastępuje zgodę współwłaścicieli /art. 199 Kc/, a organ administracji państwowej nie może powoływać się na brak tytułu prawnego tego współwłaściciela do lokalu w przypadku odmowy wydania mu zezwolenia na prowadzenie rzemiosła.
• Orzeczenie SN z 17 grudnia 1982 r., III ARN 14/82
  Podstawą decyzji organu administracji państwowej rozstrzygającej o dopuszczalności realizacji robót budowlanych /miejsca i warunków realizacji inwestycji - art. 21 ust. 1 Prawa budowlanego/ może być także miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego /art. 12, art. 13 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 16 grudnia 1982 r., I SA 511/82
  1. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 sierpnia 1977 r. w sprawie określenia rodzajów spraw należących do administracji państwowej, które z upoważnienia terenowych organów administracji państwowej mogą załatwiać kierownicy terenowych zjednoczeń, przedsiębiorstw, zakładów i instytucji /Dz.U. nr 27 poz. 115 ze zm./, wymienia kierowników ściśle określonych jednostek organizacyjnych, działających poza strukturą urzędów terenowych organów administracji państwowej, którzy mogą być upoważnieni do załatwiania spraw z zakresu administracji państwowej - rodzajowo w nim określonych. Nie obejmuje ono kierowników zarządów urbanistyki, architektury i nadzoru budowlanego /będących jednostkami budżetowymi działającymi poza strukturą urzędu/, co oznacza, że nie mogą być oni upoważnieni do załatwiania spraw z zakresu administracji państwowej, a zwłaszcza do wydawania decyzji administracyjnych. 2. Możliwości takiej nie stwarza również uchwała Nr 41/82 Rady Ministrów z dnia 12 lutego 1982 r. w sprawie zwiększenia terenowych planów zatrudnienia i funduszu płac oraz budżetów terenowych na 1982 r. /nie publikowana/, upoważniająca wojewodów i prezydentów miast stopnia wojewódzkiego do tworzenia jednostek organizacyjnych /zarządów/ w celu wykonywania zadań w dziedzinach rolnictwa, budownictwa ogólnego oraz dróg lokalnych.
• Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 15 grudnia 1982 r., II SA 202/82
  Sprawy przydziału samochodów nie są objęte kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego /nie należą bowiem do kategorii spraw o których mowa w art. 196 par. 2 i par. 3 Kpa/.
• Orzeczenie SN z 14 grudnia 1982 r., III ARN 20/82
  Odrzucenie skargi bez ustalenia czy zachodzą przesłanki z art. 138 par. 1 Kpc, pozwalające na stwierdzenie prawidłowości doręczenia zastępczego wezwania o uiszczenie opłaty sądowej, rażąco narusza art. 138 par. 1 Kpc oraz art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz.U. nr 24 poz. 110/, a także interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej bowiem pozbawia stronę zagwarantowanego w przepisie art. 197 pkt 1 Kpa prawa do rozpoznania jej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny.
• Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 grudnia 1982 r., II SA 1863/82
  Stosownie do art. 12 ustawy z dnia 30 maja 1962 r. o gospodarce paliwowo-energetycznej /Dz.U. nr 32 poz. 150 ze zm./ "dostawa i odbiór paliw gazowych i energii następuje na podstawie umowy". Skoro więc dostawa gazu odbywa się na podstawie umowy o charakterze cywilnoprawnym, żądanie zawarcia takiej umowy nie może być dochodzone przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Bez znaczenia jest tu okoliczność, że w piśmie Ministerstwa Górnictwa i Energetyki użyto określenia "rozpatrywanie podań i podejmowanie decyzji" skoro w istocie chodzi o ustalenie możliwości zawarcia i wykonania umowy cywilnoprawnej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 13 grudnia 1982 r., II SA 1592/82
  W przypadku gdy fakt zamieszkiwania osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały pod oznaczonym adresem nie budzi wątpliwości wskazuje na "zamiar stałego przebywania" zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 14 poz. 85/ organ prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest na podstawie zgłoszenia tej osoby dokonać jej zameldowania na stałe.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 9 grudnia 1982 r., SA/Wr 477/82
  1. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, powołanej w myśl art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia /Dz.U. nr 29 poz. 245/ do nadzoru nad przestrzeganiem warunków sanitarnych w obrocie środkami spożywczymi - trafnie powołały przepis art. 17 ust. 1 tej ustawy jako podstawę materialnoprawną swych decyzji, przesądzającą także w kwestii adresata tych decyzji. 2. Skoro spółdzielnia prowadzi działalność klubo-kawiarni polegającą m.in. na obrocie środkami spożywczymi i używkami, to stosownie do dyspozycji powyższego przepisu ustawy spoczywa na niej również obowiązek zapewnienia wymienionych w tym przepisie warunków, od których spełnienia uzależniona jest dopuszczalność prowadzenia działalności. 3. W drodze umowy cywilnoprawnej nie można skutecznie uchylić się od obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego, których wiążące konsekwencje dla indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sprawie są treścią decyzji administracyjnej jako jednostronnego rozstrzygnięcia, z którego wynika bezwzględny charakter tworzonych przez nie praw i obowiązków adresata decyzji /J.Starościak - Prawo administracyjne, Warszawa 1978 r. str. 237/. 4. Uprawnienia i zobowiązania stanowiące treść już powstałego stosunku administracyjnoprawnego mogą przechodzić na inną osobę tylko wyjątkowo i na warunkach określonych w ustawie /Iserzon, J.Starościak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 1978 r. str. 94/. 5. Wprawdzie występują w polskim prawie administracyjnym rozwiązania polegające na uzależnieniu stosunków cywilnoprawnych od aktu administracyjnego, to jednak nie przewidują te przepisy odwrotnej relacji pomiędzy umową cywilnoprawną a decyzją administracyjną.