Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2019-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Postanowienie TK z 31 grudnia 1990 r., K 8/89
• Postanowienie TK z 31 grudnia 1990 r., K 8/90
• Orzeczenie TK z 31 grudnia 1990 r., K 8/90
  Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu sprawy z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie niezgodności: 1) przepisu art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 13 lipca 1988 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. nr 24 poz. 170 z art. 7 Konstytucji RP; 2) przepisu art. 34 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74 ze zm./ z art. 7 Konstytucji RP postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie.
• Orzeczenie TK z 31 grudnia 1990 r., K 8/89
  Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu sprawy z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie, że: 1) ubezpieczenie ustawowe pojazdów mechanicznych od uszkodzeń, zniszczenia i utraty /autocasco/ ustanowione na mocy art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych /Dz.U. nr 45 poz. 242 ze zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia 17 maja 1989 r. - Dz.U. nr 30 poz. 160/ - narusza zasadę całkowitej ochrony własności osobistej gwarantowanej przez art. 18 Konstytucji PRL, oraz zasadę tę naruszają postanowienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 1989 r. w sprawie ubezpieczeń ustawowych komunikacyjnych /Dz.U. nr 18 poz. 100/ wydanego na mocy upoważnienia uprzednio wskazanej ustawy /art. 6 ust. 1 pkt 8 i art. 7/, a w szczególności postanowienia rozporządzenia zawarte w par. 1 ust. 1 pkt 3, par. 5 ust. 1-4, par. 7, par. 22-34, par. 42 ust. 1 i 2; 2) wykonanie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 7 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych wykracza poza ramy tego upoważnienia. postanawia umorzyć postępowanie.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1990 r., II SA 847/90
  1. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ reguluje wyłącznie konsekwencje już zaistniałego rozwiązania z urzędnikiem państwowym mianowanym stosunku pracy na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2, nie stanowi zaś samodzielnej podstawy prawnej do wydawania decyzji o rozwiązaniu takiego stosunku, ani też nie może być traktowany jako modyfikacja zawartej w art. 13 ust. 1 pkt 2 podstawy prawnej do wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy /poprzez np. zwolnienie z przewidzianego w art. 13 ust. 1 pkt 2 wymogu podejmowania przez urząd starań o przeniesienie do innego urzędu, w wypadkach, gdy urzędnikiem tym jest mężczyzna, który ukończył 60 lat lub kobieta, która ukończyła 55 lat i ma wymagany okres zatrudnienia a nie składano wniosku o przejście na wcześniejszą emeryturę/. 2. Za dopełnienie obowiązku, przewidzianego w art. 13 ust. 1 pkt 2 nie można uznać przyjęcia przez organ a priori, że zmiany reorganizacyjne połączone ze zmniejszeniem stanu zatrudnienia powodują brak możliwości przeniesienia urzędnika do pracy w innym urzędzie. Dopiero wyniki wnikliwego zbadania powyższych możliwości i stwierdzenie ich braku, bądź też w wypadku gdy możliwość takiego przeniesienia wprawdzie istniała, ale urzędnik nie wyraził na nie zgody, można uznać, że określony w art. 13 ust. 1 pkt 2 warunek został spełniony.
• Postanowienie NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1990 r., SA/Wr 1180/90
  Na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia /art. 113 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz.U. nr 24 poz. 151 ze zm./ nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1990 r., II SA 756/90
  Przedsiębiorstwo zagraniczne nie może uzyskać koncesji na usługi agencyjne i przedstawicielskie, gdyż przepis art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne /t.j. Dz.U. 1989 nr 27 poz. 148 ze zm./, w ogóle nie dopuszcza takiej działalności dla podmiotów wymienionych w tej ustawie.
• Postanowienie NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1990 r., SA/Wr 1202/90
  Gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, w której decyzję wydał wójt tej gminy; w konsekwencji ani gmina, ani żaden z jej organów nie są uprawnione do zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji organu odwoławczego /kolegium odwoławczego lub wojewody/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1990 r., II SA 854/90
  Zasiłek z tytułu pozostawania bez pracy dla osób po urlopach wychowawczych - art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 i Dz.U. 1990 nr 9 poz. 57/ - może być przyznany, jeżeli zarejestrowały się one w rejonowym biurze pracy w okresie 180 dni od ustania stosunku pracy lub ubezpieczenia społecznego z innego tytułu.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 grudnia 1990 r., SA/Gd 1037/90
  Wydatki ponoszone przez wspólnika przy świadczeniu usług w imieniu jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie zatrudniającej pracownika, są wydatkami pracownika, zaliczanymi do kosztów uzyskania przychodów spółki w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. nr 3 poz. 12 ze zm./.
• Postanowienie NSA oz. w Gdańsku z 21 grudnia 1990 r., SA/Gd 1118/90
  Wójt gminy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji organu odwoławczego w tej sprawie /art. 197 Kpa/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1990 r., I SA 1023/90
  1. Brak zgody właściciela innego domu /lokalu/ niż wymieniony w art. 58 ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ na zamianę lokalu zajmowanego przez najemcę nie wpływa na decyzję organu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 tej ustawy, w sprawie zamiany lokali mieszkalnych. 2. Przy zamianie lokalu w trybie przepisów prawa lokalowego nie zachodzi opróżnienie lokalu w rozumieniu art. 33 ust. 2 i 3 powyższej ustawy.
• Wyrok TK z 18 grudnia 1990 r., U 13/89
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 grudnia 1990 r., II SA 844/90
  1. Przez wykonywanie pracy podporządkowanej w czasie określonym w art. 15 ust. 1 pkt 2 /in principio/ ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu /Dz.U. nr 75 poz. 446 ze zm./ nabywa się prawo do zasiłku niezależnie od tego, czy pracodawca uiszczał składki z tytułu ubezpieczenia społecznego pracownika. 2. Artykuł 15 ust. 1 pkt 2 in fine powyższej ustawy odnosi się tylko do prac /działalności/ wykonywanych nie w ramach stosunku pracy /na przykład członkowie rolniczych spółdzielni produkcyjnych, rzemieślnicy, właściciele sklepów itp./; tylko w takiej sytuacji ważne jest, czy były opłacane składki z tytułu ubezpieczeń społecznych.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 grudnia 1990 r., III SA 921/90
  Do ustalenia, że podatnik, korzystając z karty podatkowej, uchybił warunkowi powstrzymania się od zbytu wyrobu przeznaczonego do dalszej odprzedaży, niezbędne jest wykazanie, że na podstawie okoliczności, które podatnik znał lub powinien znać przy dołożeniu należytej staranności, mógł i powinien nabrać przekonania, iż wyrób ten jest przeznaczony przez zamawiającego do dalszej odprzedaży. Obowiązek taki spoczywa na organach podatkowych.
• Orzeczenie TK z 18 grudnia 1990 r., U 13/89
  1. Przepis par. 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów i sprzedaży nieruchomości państwowych, gruntów i rozliczeń z tym związanych oraz zarządzania sprzedanymi nieruchomościami /t.j. Dz.U. 1989 nr 14 poz. 75/ jest niezgodny z upoważnieniem zawartym w art. 36 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /t.j. Dz.U. 1989 nr 14 poz. 74/; 2. Ustala trzymiesięczny termin, licząc od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia, w którym powinna zostać usunięta niezgodność wymienionego wyżej przepisu par. 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w upoważnieniem zawartym w art. 36 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy z dnia 29 kwietnia 1984 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; w wypadku nieusunięcia tej niezgodności przepis par. 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. traci moc z upływem tego terminu.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 grudnia 1990 r., IV SA 875/90
  Przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./, przewidujące likwidację dróg, które nie zostały zaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i nie są oznaczone jako drogi wewnętrzne /art. 11 ust. 1/ nie uprawniają organów administracji do orzekania w formie decyzji administracyjnej o likwidacji takich dróg.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 17 grudnia 1990 r., I SA 1086/90
  Opublikowanie wykazów sporządzonych przez organ administracyjny o właściwości ogólnej uruchomiło tryb oddawania konkretnych działek w użytkowanie wieczyste w drodze wydawania decyzji. Żaden przy tym przepis rozporządzenia nie przewidywał możliwości "wycofania" określonych działek z opublikowanego wykazu. Z chwilą podania wykazu do publicznej wiadomości organ administracyjny jest związany zarówno warunkami zbycia jak i trybem przewidzianym dla załatwienia wniosków złożonych w wyniku obwieszczenia.
• Orzeczenie SN z 13 grudnia 1990 r., III ARN 38/90
  Ani wykładnia historyczna przepisu art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165/ ani analiza jego brzmienia obowiązującego nie daje podstaw do przywiązywania zróżnicowanych skutków prawnych od tego, że współlokator jest podnajemcą lub osobą mieszkającą z najemcą pod tytułem darmym, czy od tego, na jaki okres czasu współlokator jest zameldowany.
• Orzeczenie SN z 13 grudnia 1990 r., III ARN 36/90
  Jeżeli zgłaszający obowiązek meldunkowy przedstawia pochodzące od właściwej osoby stwierdzenie swego uprawnienia do przebywania w lokalu objętym wnioskiem o zameldowanie, to organ ewidencji ludności nie jest władny do kontroli czy realizacja tego uprawnienia nie spowoduje nadmiernego zagęszczenia w danym lokalu. Taka kontrola wykraczałaby poza kompetencje organów ewidencji ludności.