Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2019-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 2000 r., I SA/Kr 2145/98
  1. Lokale szkoły wyższej wynajęte osobom trzecim na prowadzenie w nich działalności gospodarczej nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./. 2. Zwolnieniu od podatków nie podlega - zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym wydzielona działalność gospodarcza inna niż działalność wymieniona w art. 23 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 28 grudnia 2000 r., II SA/Ka 540/99
  Oparcie się na opinii, której autor uchylił się od zajęcia jednoznacznego stanowiska, w przedmiocie zgodności projektu z wymaganiami art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, stanowi naruszenie przepisu art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 2000 r., I SA/Kr 2143/98
  1. Lokale szkoły wyższej wynajęte osobom trzecim na prowadzenie w nich działalności gospodarczej nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./. 2. Zwolnieniu od podatków nie podlega - zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym wydzielona działalność gospodarcza inna niż działalność wymieniona w art. 23 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 2000 r., I SA/Kr 2146/98
  Lokale szkoły wyższej wynajęte osobom trzecim na prowadzenie w nich działalności gospodarczej nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./. Zwolnieniu od podatków nie podlega więc zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 tej ustawy wydzielona działalność gospodarcza inna niż działalność wymieniona w pkt 1. Do tej innej wydzielonej działalności gospodarczej należy wynajem lokali szkoły wyższej osobom trzecim na prowadzenie działalności gospodarczej.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 2000 r., I SA/Kr 2147/98
  1. Lokale szkoły wyższej wynajęte osobom trzecim na prowadzenie w nich działalności gospodarczej nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./. 2. Zwolnieniu od podatków nie podlega - zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym wydzielona działalność gospodarcza inna niż działalność wymieniona w art. 23 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 2000 r., I SA/Kr 2144/98
  1. Lokale szkoły wyższej wynajęte osobom trzecim na prowadzenie w nich działalności gospodarczej nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, w związku z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 65 poz. 385 ze zm./. 2. Zwolnieniu od podatków nie podlega - zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o szkolnictwie wyższym wydzielona działalność gospodarcza inna niż działalność wymieniona w art. 23 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 2000 r., II SA/Kr 101/00
  Art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./ nie zawiera kryteriów wydania zezwolenia na wycięcie drzew, takich kryteriów nie zawierają też postanowienia ogólne powołanej ustawy. Decyzja wydana w oparciu o powołany wyżej przepis ma charakter decyzji uznaniowej, lecz właśnie dlatego organ wydający zezwolenie na wycięcie drzew winien w sposób wnikliwy rozpatrzyć wszelkie aspekty konkretnej sprawy, mając na uwadze interes wnioskodawcy, a także ogólny interes społeczny oraz ochrony środowiska.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 2000 r., III SA 2892/99
  Pojęcie reklamy obejmuje nie tylko rozpowszechnianie informacji o samych usługach i towarach, ale też informacji o miejscach i możliwościach nabycia towarów czy usług. Użyczenie towaru na potrzeby reprezentacji i reklamy jest czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, mimo że sama czynność wydania towaru na podstawie umowy użyczenia nie podlega opodatkowaniu.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 28 grudnia 2000 r., II SA/Gd 2286/98
  1. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji w przypadkach, kiedy ustawa 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ tak stanowi. Można zatem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nazwać promesą otwierającą drogę do uzyskania pozwolenia na budowę. Zasada mówiąca o niedopuszczalności wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu usytuowanego w miejscu, na którym znajduje się dotychczasowy obiekt, obowiązuje wyłącznie w Prawie budowlanym. Przeniesienie jej na etap ustalenia warunków jest błędne. 2. Dopuszczalne jest równoczesne ubieganie się o ustalenie warunków zabudowy przez wiele podmiotów w różnych postępowaniach i to bez względu na dotychczasowy stan zagospodarowania terenu. 3. Dotychczasowy stan zagospodarowania terenu może stać na przeszkodzie do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji tylko w szczególnych przypadkach. Na przykład w sytuacji, gdy zagospodarowanie to polega na wzniesieniu obiektu chronionego planem zagospodarowania przestrzennego. Istnienie w miejscu planowanej inwestycji dotychczasowych obiektów, choćby podlegały one rozbiórce, nie pozbawia inwestora uzyskania w formie decyzji o warunkach zabudowy informacji, czy w tym miejscu będzie mógł realizować nową zamierzoną inwestycję.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 27 grudnia 2000 r., II SA/Gd 629/99
  Podmiotowość prawna wspólnoty mieszkaniowej w sprawach administracyjnych z zakresu utrzymania obiektów budowlanych /rozdział 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ występuje wówczas jeżeli dotyczy części wspólnych budynku.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 27 grudnia 2000 r., II SA/Gd 1443/98
  1. Przymiotu stron postępowania w sprawach z zakresu nadzoru budowlanego uregulowanych w rozdziale 6 Prawa budowlanego zatytułowanym "utrzymanie obiektów budowlanych" winien odpowiadać unormowaniu wynikającemu z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ i ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./. W art. 61 Prawa budowlanego ustawodawca wskazał na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych, a zatem przepis ten dotyczy wielomieszkaniowych domów, w których jedno stanowi odrębną własność. Przymiot strony postępowania z tego rozdziału winien odpowiadać unormowaniu wynikającemu z przepisów ustawy Prawo budowlane i ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./. 2. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. 3. Podmiotowość prawna wspólnoty mieszkaniowej wynika z art. 6 ustawy o własności lokali - nie jest ona właścicielem nieruchomości, zatem wydawanie nakazów, bądź zakazów wynikających z przepisów rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakłada na organ orzekający obowiązek ustalenia, czy dany obiekt jest zarządzany przez zarządcę, jaki jest jego zakres obowiązków i czy może on wyprzedzać właściciela jako stronę, do której winien być adresowany nakaz. 4. Obowiązki uregulowane w rozdziale 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zostały nałożone tylko na właścicieli lub zarządców obiektów budowlanych lub ich części.
• Wyrok SN z 22 grudnia 2000 r., II CKN 353/00
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 22 grudnia 2000 r., II SA/Kr 559/98
  Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie dotyczy wszystkich bez wyjątku obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, lecz - wyłącznie tych, które objęte są zamkniętym katalogiem art. 29 ust. 1 cyt. Prawa budowlanego.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 22 grudnia 2000 r., II SA/Ka 534/99
  Jakkolwiek wymóg uzyskania pozwolenia na budowę z pewnością ogranicza prawo własności nieruchomości, to jednak nie jest to prawo o charakterze nieograniczonym. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowi, iż prawo własności może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Normy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ spełniają te zastrzeżenia.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 22 grudnia 2000 r., II SA/Ka 281/99
  Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1976 r., II CR 732/75 /OSNCP 1976 nr 12 poz. 263/, wykładnia decyzji wywołuje ten skutek, że decyzja już od daty jej wydania posiada treść nadaną jej przez organ dokonujący wykładni. Zatem gdy idzie o korzystanie z uprawnień z decyzji, wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści będzie mieć cechy elementu trwale złączonego z decyzją.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 grudnia 2000 r., III SA 3191/99
  Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową enumeratywnie wymienioną w art. 240 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakże instytucja ta podlega pewnym ograniczeniom. Jednym z nich jest upływ czasu o czym mowa w art. 245 par. 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią organ podatkowy odmówi uchylenia decyzji w całości lub w części również wówczas, gdy nie mógłby wydać nowej decyzji z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub w art. 70. Oznacza to, że chodzi tu o takie sytuacje, w których istniały podstawy do wznowienia postępowania i nawet poprzednia decyzja mogłaby być dotknięta wadą, to jednak upływ czasu sanuje wady decyzji. A więc upływ czasu pomimo wszczęcia postępowania w terminie, uniemożliwia uchylenie decyzji we wznowieniowym postępowaniu.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 22 grudnia 2000 r., II SA/Kr 389/98
  Żaden przepis obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /t.j. Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./ nie uprawnia radnego rady miasta i delegata sejmiku samorządowego województwa do składania skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej.
• Postanowienie SN z 21 grudnia 2000 r., II CKN 337/00
• Wyrok SN z 21 grudnia 2000 r., V KKN 525/98
• Postanowienie TK z 21 grudnia 2000 r., Ts 145/00