Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2015-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2025-2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Postanowienie NSA oz. w Krakowie z 30 grudnia 1983 r., SA/Kr 1160/83
  Postanowienie zawieszające postępowanie do czasu zakończenia innej sprawy w Prokuraturze, nie kończy postępowania administracyjnego, dlatego też nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 29 grudnia 1983 r., SA/Kr 1168/83
  W przypadku otrzymania z zagranicy rzeczy, której dostawę obdarowanemu do kraju zlecił i sfinansował darczyńca w zagranicznej firmie, przedmiotem darowizny, podlegającym opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jest otrzymana przez obdarowanego rzecz, a nie zagraniczne środki płatnicze wpłacone przez darczyńcę za dostawę tej rzeczy obdarowanemu.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 29 grudnia 1983 r., SA/Ka 610/83
  Przy naprawie szkody górniczej poprzez przywrócenie obiektu do stanu poprzedniej użyteczności należy uwzględniać zasady gospodarki planowej, które mogą dyktować zastosowanie ulepszeń i zastosowanie bardziej ekonomicznej techniki budowlanej /art. 55 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze - Dz.U. 1978 nr 4 poz. 12/.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 29 grudnia 1983 r., SA/Kr 988/83
  Za usługę w rozumieniu par. 2 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 29 września 1982 r. w sprawie ulg i zwolnień od podatku od płac /M.P. nr 23 poz. 202/ należy zgodnie z zarządzeniem Nr 14 Prezesa GUS z dnia 17 września 1980 r. OBR-BP-102/80 w sprawie klasyfikacji usług /Zeszyty Metodyczne Nr 45 GUS, Warszawa 1980/ uznać określone czynności świadczone przez jednostki gospodarki uspołecznionej na zewnątrz - na rzecz innych podmiotów.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 29 grudnia 1983 r., SA/Ka 744/83
  W sytuacji, gdy wobec przeprowadzenia korekty pierwotnej wersji planu realizacyjnego skarżącemu pozostała część działki, nie zachodzą warunki z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /t.j. Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/ i nieruchomość zamienna nie przysługuje.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 28 grudnia 1983 r., SA/Ka 597/83
  Trwały zanik wody w studni w rozumieniu art. 64 dekretu z dnia 6 maja 1953 r. - Prawo górnicze /Dz.U. 1978 nr 4 poz. 12/ występuje wówczas, gdy znajdująca się w niej ilość wody przez długi czas nie daje się czerpać w sposób dotychczasowy i co najmniej w znacznym stopniu nie zaspokaja zapotrzebowania użytkownika studni.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 28 grudnia 1983 r., SA/Po 986/83
  W postępowaniu administracyjnym, poprzedzającym wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania rzemiosła, wysłuchanie przez organ orzekający wyjaśnień zainteresowanego rzemieślnika jest obligatoryjne /art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła - Dz.U. 1983 nr 7 poz. 40/.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 1983 r., SA/Kr 894/83
  Organ administracji państwowej, prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia kandydata na nabywcę państwowej nieruchomości rolnej, obowiązany jest z urzędu zbadać istnienie okoliczności wskazujących na pierwszeństwo wnioskodawców.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1983 r., SA/Wr 674/83
  Imię Astrid nie jest ani ośmieszające, ani nieprzyzwoite. Jest to - wbrew odmiennemu poglądowi organów administracji - imię dostatecznie indywidualizujące, gdyż stosuje się je jako imię żeńskie, szczególnie w krajach skandynawskich. Naczelny Sąd Administracyjny już parokrotnie w swoim orzecznictwie /np. wyrok z dnia 17 listopada 1982 r. sygnatura akt II SA 1474/82/ zajął stanowisko, że o niedopuszczalności nadania imienia mogą decydować jedynie przesłanki określone w przepisie art. 36 ust. 1 dekretu z dnia 8 czerwca 1955 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego /Dz.U. nr 25 poz. 151 ze zm./. Ani ten, ani inne przepisy powszechnie obowiązujące nie uzależniają dopuszczalności nadania imienia od zamieszczenia go w wykazie imion względnie od pozytywnego stanowiska Komisji Kultury Języka Polskiej Akademii Nauk. Opinia Komisji PAN miałaby wówczas znaczenie dla wyniku sprawy - jako element oceny - gdyby przedmiotem rozważań było, czy imię jest nieprzyzwoite lub ośmieszające, gdyż te pojęcia nieostre zakreślają w istocie granice odmowy nadania imienia.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1983 r., II SA 848/83
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 23 grudnia 1983 r., SA/Wr 681/83
  1. Postępowanie kwalifikacyjne, w wyniku którego następuje przyjęcie lub odmowa przyjęcia kandydata na studia wyższe, jest postępowaniem administracyjnym, normowanym przepisami szczególnymi, które od osoby przystępującej do tego postępowania wymagają udowodnienia faktów, z których chce ona wywodzić skutki prawne. 2. Posługiwanie się przez organ II instancji decyzjami o schematycznej powielanej treści, nie ustosunkowującej się do zarzutów i wniosków odwołania, nie odpowiada zasadzie art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym /Dz.U. nr 14 poz. 113/.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 grudnia 1983 r., SA/Gd 458/83
  1. Zakaz zatrudniania młodocianych przy wytwarzaniu, przerobie i stosowaniu w produkcji trujących aldehydów /jak formalina/ i ketonów /jak aceton/ lub węglowodorów o budowie pierścieniowej /jak benzen, toluen i ksylen/, zamieszczony w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 1958 r. w sprawie wykazu prac wzbronionych młodocianym /Dz.U. nr 64 poz. 312 ze zm./ w rozdziale VII, obejmującym prace wzbronione w przemyśle chemicznym, odnosi się do takich samych prac wykonywanych także w innych gałęziach pracy /par. 1 ust. 2 rozporządzenia/. 2. Ze względu na cel ochrony, obojętne jest stężenie związków toksycznych w miejscu pracy; wystarcza stwierdzenie ich występowania i grożące młodocianemu organizmowi zatrucie.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 grudnia 1983 r., SA/Gd 822/83
  1. Rozstrzygnięcie w sprawie wydania karty zaopatrzenia na podstawie par. 8 ust. 3 pkt 1 uchwały nr 265 Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 1982 r. w sprawie reglamentowanej sprzedaży towarów /M.P. nr 33 poz. 291/ następuje w formie decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. 2. Jeżeli w wyniku wydanego zakazu hodowli rolnik nie ma możliwości prowadzenia własnej hodowli trzody chlewnej i bydła, zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony względami społecznymi w rozumieniu par. 8 ust. 3 pkt 1 cytowanej uchwały, uzasadniający żądanie wydania karty zaopatrzenia na mięso i jego przetwory.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 21 grudnia 1983 r., SA/Kr 886/83
  Podstawą do ustalenia czy przy budowie obiektu budowlanego nastąpiło naruszenie przepisów o planowanej zabudowie jest wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wyznaczenia terenów budowlanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi /Dz.U. nr 27 poz. 216 ze zm./ oraz na podstawie ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach /Dz.U. nr 27 poz. 192 ze zm./. W żadnym razie podstawy tej nie stanowią materiały do planu, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ ani też uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego gminy, jako akt sporządzony w trybie przewidzianym uchwałą Nr 85 Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 1974 r. w sprawie opracowania uproszczonych planów zagospodarowania przestrzennego gmin /M.P. nr 15 poz. 95/ mającą charakter samoistny, nie związany legislacyjnie z ustawą o planowaniu przestrzennym ani z systemem planowania przestrzennego wynikającego z tej ustawy. Tak więc przymusowa rozbiórka obiektu w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego może być orzeczona tylko w przypadku naruszenia założeń planów, o których mowa w art. 12-30 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 11 poz. 67 ze zm./ a także aktów wyznaczenia terenów budowlanych w mieście i na wsi. Wynika to zarówno z powołanego ostatnio przepisu jak i art. 3 prawa budowlanego, które używają pojęcia terenu przeznaczonego na dany cel, pod zabudowę danego lub innego rodzaju - "zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym".
• Postanowienie NSA oz. we Wrocławiu z 20 grudnia 1983 r., SA/Wr 589/83
  1. Jeżeli właściwy organ administracji - w wyniku wznowionego postępowania - uchyla swą decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy /art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa/, ta nowa decyzja podlega kontroli instancyjnej organu wyższego stopnia, chyba, że została wydana przez naczelny organ administracji państwowej. 2. Decyzja wojewody, uchylająca jego poprzednią decyzję ostateczną i rozstrzygającą na nowo o istocie sprawy w wyniku wznowienia postępowania, nie jest decyzją organu odwoławczego, lecz decyzją wydaną w instancji w odrębnym postępowaniu, i nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1983 r., II SA 1765/83
  Niezachowanie w toku załatwiania sprawy formy wiążącego współdziałania organów administracji państwowej, przewidzianej w art. 106 par. 5 i w art. 107 par. 3 w związku z art. 126 Kpa, stanowi przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1983 r., I SA 1147/83
  Odroczenie na czas nie oznaczony realizacji inwestycji zamierzonej na wywłaszczonym terenie jest równoznaczne ze zbędnością nieruchomości na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie, a zatem uzasadnia zwrot nieruchomości właścicielowi zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64 ze zm./.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 20 grudnia 1983 r., II SA 1710/83
  1. Decyzja przewidziana w par. 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie przekazywania nieruchomości rolnych i niektórych innych nieruchomości położonych na terenie gromad pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej /Dz.U. 1969 nr 1 poz. 1/ o wygaśnięciu użytkowania nieruchomości ustala sam fakt zakończenia stosunku prawnego oraz ustala termin zwrotu nieruchomości. 2. Z rozporządzenia nie wynika natomiast, aby decyzja ta miała rozstrzygać sprawy odszkodowań związane z użytkowaną nieruchomością /par. 19 cyt. rozporządzenia/. 3. Skoro decyzja Naczelnika Gminy - w części dotyczącej odszkodowania - była dotknięta wadą nieważności, jako wydana przez organ niewłaściwy w sprawie /art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa/, to fakt błędnego zastosowania przepisu prawnego przez działający w trybie nadzoru organ odwoławczy i uzasadnienia decyzji nie skutkuje nieważności jego decyzji, jeśli doprowadziła ona w sprawie do stanu zgodnego z prawem.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 20 grudnia 1983 r., SA/Kr 947/83
  1. Nie ma żadnych racjonalnych przesłanek by w stosunku do poszkodowanego kontraktującego swoje ziemiopłody stosować mniej korzystne zasady ustalania odszkodowania, niż w stosunku do poszkodowanego nie kontraktującego ziemiopłodów. Zatem jeśli za ziemiopłody zakontraktowane uległa zmianie cena między powstaniem szkody a datą ustalenia odszkodowania, przy ustalaniu odszkodowania należy stosować tę nową cenę. 2. Skoro odszkodowanie ustalono w decyzji wydanej po dacie wejścia w życie nowych cen, jego wysokość winna być ustalona według nowych cen. /par. 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 sierpnia 1975 r. w sprawie odszkodowań za szkody wyrządzone w uprawach i plonach rolnych przez dziki, łosie, jelenie i daniele - Dz.U. nr 28 poz. 146 ze zm./
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 19 grudnia 1983 r., SA/Kr 891/83
  W przypadku otrzymania z zagranicy rzeczy, której dostawę obdarowanemu do kraju zlecił i sfinansował w zagranicznej firmie darczyńca, przedmiotem darowizny podlegającej opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jest otrzymana przez obdarowanego rzecz, a nie zagraniczne środki płatnicze wpłacone za granicą przez darczyńcę na tę rzecz.