Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2015-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2025-2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 30 grudnia 1993 r., SA/Gd 2253/93
  W sytuacji gdy orzeczenie o przyznaniu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych nie istniało w dacie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie jest konieczne dla zastosowania art. 23 ust. 2a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu /Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./ wzruszenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku ani w drodze wznowienia postępowania ani też stwierdzenia nieważności tej decyzji.
• Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 30 grudnia 1993 r., SA/Gd 1329/93
  Uprawnienia obwodowych inspektorów sanitarnych PKP jako organu I instancji i okręgowych inspektorów sanitarnych PKP jako organu odwoławczego, wynikające z par. 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294 ze zm./ odnoszą się do tych pracowników kolejowych, którzy zachorowali na chorobę zawodową w czasie pracy na kolei.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93
  Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku rolnym i leśnym /par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 1992 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego - Dz.U. nr 12 poz. 47/ nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i wypowiadania się w przedmiocie prawa własności gospodarstw rolnych poszczególnych podatników.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., III SA 765/93
  1. Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia niż określone w art. 7 ust. 1, ale z istoty konstrukcji całej ustawy, będącej częścią systemu podatkowego wynika, że muszą to być zwolnienia tego samego typu jak w art. 7 ust. 1, a więc zwolnienia "kategorialne", a nie "globalne". 2. Zwolnienie od podatku od nieruchomości budynków mieszkalnych stanowi zwolnienie globalne, a nie kategorialne. 3. Zgodnie z powszechnie akceptowanym domniemaniem racjonalnego działania ustawodawcy przyjąć należy, iż zawarte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych proporcje polegające na równym obciążeniu podatkiem osób fizycznych i pozostałych podmiotów nie będących osobami fizycznymi /w tym osób prawnych/ są wyrazem równego traktowania wszystkich podatników. 4. Opłacanie przez osoby fizyczne podatku od nieruchomości wyłącznie od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest sprzeczne z zasadami powszechności i równości opodatkowania. 5. Zasady powszechności i równości opodatkowania mają charakter norm szczególnych - wynikających z prawa podatkowego i z tego względu mają pierwszeństwo przed przepisami dotyczącymi suwerenności gminy jako podmiotu samorządowego mającego samodzielnie rozwiązywać problemy lokalne.
• Wyrok NSA oz. w Lublinie z 29 grudnia 1993 r., SA/Lu 1198/93
  W świetle art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ i art. 55 ust. 5 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe /Dz.U. nr 4 poz. 18 ze zm./ udzielenie absolutorium lub odmowa jego udzielenia zarządowi miny z tytułu działalności finansowej za rok miniony należy do wyłącznej kompetencji rady gminy, która uchwałę w tym przedmiocie podejmuje po rozpatrzeniu sprawozdania zarządu gminy i po dokonaniu oceny działalności finansowej gminy za ten rok.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., III SA 625/93
  Użytkowanie gruntu rolnego nie podlegającego - ze względu na powierzchnię mniejszą od 1 ha - podatkowi rolnemu nie zwalnia od obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości.
• Postanowienie NSA oz. we Wrocławiu z 29 grudnia 1993 r., SA/Wr 2203/93
  Powołanie określonej osoby na stanowisko kierownicze w instytucji kulturalnej w gminie jest sprawą z zakresu prawa pracy i nie uzasadnia stosowania wobec aktu powołania środków nadzoru określonych w art. 91 i 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., III SA 720/93
  1. Wprawdzie gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, to jednak zawsze musi działać w granicach obowiązującego prawa, a w tym także przy podejmowaniu uchwał w sprawie podatków i opłat lokalnych /art. 2 i art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./. 2. Z treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ wynika, że podatek od posiadania psów jest obligatoryjną daniną publiczną obciążającą wszystkie osoby fizyczne posiadające psy. Przepis ten wprowadza więc zasadę powszechności opodatkowania tym podatkiem i dlatego wszelkie regulacje prawne przewidujące zwolnienie od tego podatku - zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi - nie podlegają wykładni rozszerzającej. 3. Skoro art. 13 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadza zwolnienia od podatku tylko określonych kategorii podatników, zaś art. 14 pkt 1 i 4 zobowiązuje radę gminy do ustalenia wysokości stawek podatku od posiadania psów i upoważnia ją do wprowadzenia innych zwolnień niż wymienione w art. 13 ust. 2, to oczywiste jest, że rada gminy obowiązana jest stawki tego podatku ustalić, a wprowadzone przez nią "inne" zwolnienia od podatku mogą dotyczyć konkretnie oznaczonych kategorii podatników, to jeszcze muszą one mieć charakter zwolnień kategorialnych, a nie globalnych /powszechnych/. 4. Zwolnienie uchwałą rady gminy wszystkich mieszkańców danej gminy posiadających psy od podatku od posiadania psów jest sprzeczne z art. 13 i art. 14 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
• Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., II SA 1576/93
  1. Wystawienie rachunku dotyczącego należności określonych w art. 43 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej /Dz.U. nr 21 poz. 96 ze zm./ za nielegalne pobieranie paliwa lub energii ze wspólnej sieci, jak i odmowa uwzględnienia odwołania odbiorcy energii elektrycznej, kwestionującego zasadność wystawienia tego rachunku, nie następują w drodze decyzji administracyjnej i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. 2. Rozstrzygnięcie sporu co do ustalenia należności określonych w art. 43 tej ustawy nie może nastąpić ani w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, ani w trybie skargi do sądu administracyjnego na czynności egzekucyjne. Tylko prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego o nieistnieniu takich należności, wymienionych w wystawionym przez zakład energetyczny rachunku, można wykazać brak podstaw do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1993 r., I SA 296/93
  Przepis art. 35 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach /Dz.U. nr 10 poz. 48 ze zm./ nie ma zastosowania, gdy zmiana podmiotu własności obiektu będącego zabytkiem następuje z mocy prawa.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 28 grudnia 1993 r., SA/Ka 1144/93
  Art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ nie upoważnia organy podatkowe do orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością członków zarządu tej spółki na podstawie art. 298 par. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./. Art. 298 Kh przewiduje odpowiedzialność zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zobowiązania w przypadku bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce. Członkowie zarządu odpowiadają wówczas osobiście i solidarnie, chyba że zwalnia się od tej odpowiedzialności wykazując istnienie okoliczności wymienionych w art. 298 par. 2 Kh, a więc, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości /postępowanie układowe/ albo, że niezgłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z ich winy, albo, że mimo niepodjęcia tych działań wierzyciel nie poniósł szkody. Taka konstrukcja odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dowodzi, że przepis art. 298 Kh ma na celu ochronę wierzycieli spółki przed nienależytym prowadzeniem spraw spółki przez jej zarząd, a w szczególności przed zbywaniem majątku spółki bez przeprowadzenia jej likwidacji bądź zgłoszenia jej upadłości. Odpowiedzialność ta, oparta na domniemaniu winy i uwarunkowana wystąpieniem szkody po stronie wierzyciela oraz związku przyczynowego między szkodą a zawinionym działaniem /zaniechaniem/ członków zarządu spółki ma charakter odpowiedzialności odszkodowawczej, a więc prywatno-prawnej. Skoro art. 298 par. Kh mówi o odpowiedzialności za wszelkie zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnośią, nie ma znaczenia czy zobowiązania te mają charakter publiczno- czy prywatno-prawny. Ustalenie samego zobowiązania spółki następuje odrębnie, w wyniku wcześniej przeprowadzonego postępowania i według przepisów właściwych dla tego zobowiązania /w przypadku podatków lub składki na ubezpieczenie społeczne - w drodze decyzji administracyjnej/. Natomiast ustalenie odpowiedzialności członków zarządu spółki na podstawie art. 298 Kh, jako przepisie materialnoprawnym, jest sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 Kpc i należy do właściwości drogi sądowej. Podatki, będące przymusowym świadczeniem pieniężnym, bezzwrotnym i nieodpłatnym, pobieranym na pokrycie wydatków państwa są nakładane na obywateli w drodze przepisów ustawowych wiążących powstanie obowiązku podatkowego z zaistnieniem pewnego stanu faktycznego a nie z zawinionym działaniem określonej osoby, powodującym szkodę. Kategoria "winy" i "szkody" są typowe dla prawa cywilnego, nie mają natomiast zastosowania w prawie podatkowym. Skoro organy podatkowe przystąpiły do prowadzenia postępowania mającego na celu rozstrzygnięcie, czy osoba trzecia ma odpowiadać za zaległości podatkowe lub zobowiązania podatkowe podatnika, muszą tę osobę traktować od początku jako stronę postępowania i zapewnić jej realizację uprawnień strony, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 28 grudnia 1993 r., SA/Wr 1287/93
  Skoro przepis par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 lutego 1989 r. w sprawie zwolnienia od podatku dochodowego dochodów z niektórych rodzajów działalności gospodarczej /Dz.U. nr 3 poz. 20/ przewiduje jako jedyny warunek skorzystania ze zwolnienia uruchomienie produkcji określonych materiałów i wyrobów na potrzeby budownictwa mieszkaniowego, to bez znaczenia jest to, że wyroby te mają parametry odbiegające od typowych, a także to, że mogą one znaleźć również inne zastosowanie.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 28 grudnia 1993 r., SA/Ka 953/93
  Powołanie się przez organy podatkowe na treść umowy spółki oraz umowy o oddaniu do odpłatnego korzystania mienia Skarbu Państwa nie stanowi dostatecznej podstawy faktycznej do stwierdzenia, że spółka jest odpowiedzialna za zaległości podatkowe zlikwidowanego w trybie art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych /Dz.U. nr 51 poz. 298 ze zm./ przedsiębiorstwa państwowego. Art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ nie jest w tym przypadku wystarczającą podstawą prawną, skoro nie wykazano aby zachodziły przewidziane w tej sprawie okoliczności /o których mowa w art. 41-48/ uzasadniające taką odpowiedzialność.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 28 grudnia 1993 r., SA/Ka 973/93
  Założenie generalne, że towary zakupione na kredyt podlegający zwrotowi, nie mogą w żadnym wypadku podlegać zwolnieniu od cła na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ nie jest słuszne. Kredyt udzielony Polsce przez Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju na zakup aparatury pomiarowej dla systemu automatycznego monitoringu powietrza i pomiarów emisji pyłowo-gazowej oraz urządzeń wspomagających, stanowi formę pomocy międzynarodowej organizacji międzyrządowej, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 13 ustawy - Prawo celne.
• Orzeczenie SN z 22 grudnia 1993 r., III ARN 75/93
  Par. 12 ust. 2 w związku z par. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ dotyczy budynków mieszkalnych i gospodarczych na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych. Przepis ten nie odnosi się zatem do określenia odległości między budynkami mieszkalnymi, znajdującymi się na nieruchomościach miejskich.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 grudnia 1993 r., II SA 2311/93
  Ustawodawca nie przewidział możliwości wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za urlopy zaległe - w razie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 grudnia 1993 r., II SA 2316/93
  Praca w gospodarstwie rolnym rodziców lub teściów wykonywana przez dzieci, na podstawach uregulowanych w innych ustawach, może mieć wpływ na przyznanie prawa do emerytury i jej wysokości, nie ma natomiast wpływu na okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie jest wykonywana na podstawie umowy o pracę /art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 22 grudnia 1993 r., III SA 367/93
  1. Nie można prowadzić postępowania w trybie art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ w sytuacji, gdy odsetki zostały już zapłacone i nie istnieje zaległość podatkowa. 2. Tryb określony w art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych nie ma zastosowania, gdy należność jest między podatnikiem i organem podatkowym sporna.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 22 grudnia 1993 r., SA/Wr 1364/93
  Organy administracji państwowej kierują się w toku załatwiania spraw "swobodną oceną dowodów" i sąd administracyjny nie jest oczywiście uprawniony do ograniczania tej swobody, o ile nie wykracza ona poza granice prawa. Natomiast wychodząc z ugruntowanych poglądów judykatury, wymagających aby "zasady moralne", o których mowa w art. 189 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej /t.j. Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16/, "dały się zaświadczyć postawą życiową wnioskodawcy", należy takich dowodów na rzeczywiste występowanie owych zasad moralnych poszukiwać przede wszystkim w sferze aktywności życiowej /np. działalność w organizacjach charytatywnych czy opiekuńczych/, nie zaś wyłącznie werbalnych oświadczeniach.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 22 grudnia 1993 r., SA/Ka 1073/93
  Wpłacenie określonej kwoty na rzecz Społecznego Komitetu Budowy Wodociągu jako udziału w kosztach budowy sieci głównej wodociągu nie jest kwotą wydatkowaną na modernizację budynku /art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "g" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./; za modernizację budynku można uznać tylko wykonanie przyłącza budynku do sieci głównej wodociągu.