Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2015-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2025-2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 30 grudnia 1992 r., SA/Po 1392/92
  Zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach /t.j. Dz.U. 1988 nr 27 poz. 195/ w brzmieniu nadanym temu przepisowi przez art. 28 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy, a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 34 poz. 198 ze zm./, ceny urzędowe za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego ustala rada gminy. Podjęcie uchwały, dotyczącej tego przedmiotu przez zarząd gminy, czyni ją nieważną z mocy art. 216a par. 1 w związku z art. 207 par. 3 i art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa. Ceny za usługi przewozowe lokalnego transportu zbiorowego nie są cenami umownymi, co wynika wprost z art. 18 ust. 3a ustawy ocenach.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 grudnia 1992 r., II SA 2301/92
  O sposobie obliczania comiesięcznego dochodu współmałżonka bezrobotnego, decyduje zaświadczenie zakładu pracy współmałżonka o uzyskanych w danym miesiącu dochodach. /art. 22 ust. 1 pkt 12 ustawy z 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu - Dz.U. nr 106 poz. 457 ze zm./
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 30 grudnia 1992 r., SA/Po 1391/92
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 grudnia 1992 r., II SA 2318/92
  Gwarancje trwałości stosunku służbowego odnoszą się również do tych policjantów, o których mowa w art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179/. Art. 147 ust. 2 tej ustawy jest przepisem przejściowym, dotyczącym spraw organizacyjnych a nie osobowych /kadrowych/.
• Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 grudnia 1992 r., II SA 699/92
  1. Uchwała organu kolegialnego adwokatury w przedmiocie skierowania adwokata na badania lekarskie przez Komisję do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia, wydana w sprawie o zezwolenie na wykonywanie zawodu adwokata indywidualnie, nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kpa. 2. Uchwała taka dotyczy kwestii proceduralnych, wynikłych w trakcie załatwiania sprawy zezwolenia na wykonywanie zawodu adwokata indywidualnie i stanowi postanowienie w rozumieniu art. 123 Kpa.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 29 grudnia 1992 r., SA/Ka 1361/92
  Budynki mieszkalne nie należą do obiektów chronionych w myśl art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230 ze zm./. Dlatego też mieszkańcy tych budynków, mając tylko interes faktyczny w sprawie o wydanie innej osobie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w budynku sąsiednim, nie są legitymowani do wzięcia udziału w postępowaniu.
• Postanowienie NSA w Warszawie (przed reformą) z 29 grudnia 1992 r., II SA 697/92
  Niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu /art. 216 par. 1 Kpa/ dopóty, dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania lub nie zostanie podjęte postępowanie.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 28 grudnia 1992 r., SA/Kr 1523/92
  Konstytucyjna zasada równych szans w fazie rozpoczęcia lub rozwijania działalności gospodarczej oznacza między innymi zakaz uchwalania w aktach prawnych rangi niższej niż ustawa /a więc także w aktach stanowiących prawo miejscowe/ postanowień lub klauzul o charakterze dyskryminującym w zakresie dostępu do rzeczowych /w szczególności lokalowych/, kapitałowych lub osobowych czynników działalności gospodarczej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 28 grudnia 1992 r., IV SA 1834/92
• Postanowienie NSA oz. w Krakowie z 22 grudnia 1992 r., SA/Kr 1906/92
  Bezskuteczność wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95/ zachodzi wówczas, gdy organ gminy, który podjął przedmiotową uchwałę i został wezwany przez podmiot, który twierdzi, że uchwała ta narusza jego interes prawny lub uprawnienia, do usunięcia naruszenia tego interesu lub uprawnienia, odmówił uchylenia lub zmiany tej uchwały lub też w terminie określonym w art. 35 par. 3 ab initio Kpa nie udzielił wzywającemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia i nie wskazał nowego terminu udzielenia odpowiedzi na wezwanie /art. 36 Kpa/. Odmowa uchylenia lub zmiany własnej uchwały winna nastąpić również w formie uchwały właściwego organu gminy.
• Wyrok NSA oz. w Lublinie z 22 grudnia 1992 r., SA/Lu 1440/92
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 22 grudnia 1992 r., SA/Wr 1352/92
  Po ustaleniu w postępowaniu administracyjnym, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nie nastąpiły okoliczności faktyczne lub prawne pozwalające od odstąpienia od oceny prawnej w nim zamieszczonej, organ administracji publicznej powinien odmówić uwzględnienia ponownego wniosku - nie zaś umorzyć postępowanie.
• Wyrok NSA oz. we Wrocławiu z 22 grudnia 1992 r., SA/Wr 935/92
  1. Dokonanie materialno-technicznej czynności zameldowania na pobyt stały "przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu" /art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ może nastąpić jedynie na "podstawie zgłoszenia", a więc wniosku osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy. Nie może to być jakikolwiek wniosek, lecz tylko taki, który odpowiada prawnym wymogom określonym w par. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/. 2. Brak należycie wypełnionego i podpisanego formularza "zgłoszenie pobytu stałego" wyklucza możliwość zameldowania na pobyt stały w drodze czynności rejestracyjnej /art. 47 ust. 1 ustawy/. Jeżeli niektóre pozycje złożonego formularza pozostały niewypełnione bądź z innych powodów budzą wątpliwości, to zameldowanie może wprawdzie nastąpić ale dopiero na podstawie decyzji rozstrzygającej owe wątpliwości w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. 3. Potwierdzenie faktu uprawnienia przewidziane w par. 7 ust. 1 pkt 14 i par. 7 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/ dokonane przez osobę nieuprawnioną zwłaszcza w postaci złożonego sfałszowanego podpisu osoby uprawnionej musi być traktowane co najmniej jak brak takiego potwierdzenia wyłączający dopuszczalność zameldowania w drodze czynności rejestracyjnej. 4. Przewidzianego w par. 7 ust. 1 pkt 14 cytowanego rozporządzenia potwierdzenia faktu przebywania może dokonać wynajmujący, ale tylko wobec najemcy lokalu, w pozostałych przypadkach podmiotem uprawnionym do potwierdzenia faktu przebywania jest wyłącznie osoba bezpośrednio zajmująca lokal, a więc najemca lub właściciel lokalu. W wykonywaniu tej kompetencji nie może on być zastępowany przez właściciela lub zarządcę budynku, którego zadania ograniczają się do potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu. 5. Wadliwość zgłoszenia nie jest jednoznaczna z dopuszczalnością anulowania czynności materialno-technicznej dokonanej na jego podstawie. 6. Rzeczą organu prowadzącego postępowanie przewidziane art. 47 ust. 2 ustawy jest nie tyle zbadanie prawidłowości "zgłoszenia meldunkowego", ile porównanie zawartych w nim danych ze stanem rzeczywistym. Tylko w przypadku ujawnienia, że wbrew owym danym nie zachodziły konstytutywne przesłanki zameldowania /albo wymeldowania/ organ wydaje decyzję o anulowaniu wpisu meldunkowego na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. 7. Działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy - organy właściwe w sprawach ewidencji są uprawnione jedynie do rozstrzygania wątpliwości co do danych zamieszczonych w zgłoszeniu meldunkowym i podjęcia ewentualnej decyzji o anulowaniu czynności meldunkowych jeżeli w rezultacie takiego badania zostanie ujawniony rzeczywisty brak przesłanek dokonania owej czynności.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 grudnia 1992 r., IV SA 991/92
  Dla ustanowienia przymusowego zarządu państwowego na podstawie art. 1 pkt 3 dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego /Dz.Pr.P.P. nr 21 poz. 67 ze zm./ nie było wystarczające stwierdzenie, że określone przedsiębiorstwo było w pewnym czasie nieczynne lub nie funkcjonowało, jeżeli jednocześnie nie ustalono, że przedsiębiorstwo to miało istotne znaczenie dla gospodarki i jego uruchomienie /albo utrzymanie w działalności/ wymagał interes państwa.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 grudnia 1992 r., IV SA 1054/92
  W pojęciu "inne mienie" /art. 17 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym - Dz.U. nr 11 poz. 37/ mieszczą się maszyny i urządzenia oraz materiał do produkcji; mienie to podlegało przejęciu na własność Państwa tylko wówczas, gdy zostało objęte przymusowym zarządem państwowym, ustanowionym w trybie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego /Dz. Pr. P. P. nr 21 poz. 67 ze zm./, bądź zarządem na podstawie art. 6 i 7 ustawy z dnia 4 lipca 1947 r. o planowej gospodarce energetycznej /Dz.U. nr 52 poz. 271/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 grudnia 1992 r., V SA 1329/92
  Decyzja o odmowie wydania zezwolenia na pobyt stały /art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach - Dz.U. nr 15 poz. 77 ze zm./ cudzoziemcowi, który zawarł związek małżeński z obywatelem polskim, narusza konstytucyjną zasadę ochrony małżeństwa, macierzyństwa i rodziny, wyrażoną w art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 21 grudnia 1992 r., V SA 966/92
  Przy wykładni przepisów rozdziału 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./, dotyczących wydawania zezwoleń na podjęcie tej działalności, a takie regulujących tę materię przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. nr 75 poz. 445 ze zm./ należy przyjmować zawsze takie rozwiązanie, które realizuje normę art. 6 Konstytucji RP; gdy zaś w rachubę wchodzi kilka rozwiązań - to spośród nich, które uwzględnia tę normę najpełniej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 grudnia 1992 r., II SA 1728/92
  Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze w takiej wysokości, jaka należała mu się na stanowisku ostatnio zajmowanym przed zwolnieniem /art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy - Dz.U. 1992 nr 5 poz. 18/.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 18 grudnia 1992 r., I SAB 63/92
  Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę na decyzję administracyjną wiąże organ administracji i ten sąd tylko w tym zakresie, jaki był przedmiotem rozstrzygnięcia sądu. Organ administracji ma zatem prawo i obowiązek stwierdzić nieważność decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 par. 1 Kpa, które wykraczają poza przedmiot rozstrzygnięcia sądu.
• Orzeczenie SN z 18 grudnia 1992 r., III ARN 70/92