Orzeczenia i interpretacje

Wyszukiwanie zaawansowane

W wyszukiwarce: Orzeczenia sądów powszechnych, SN i TK (SAOS): 1986-2026; Orzeczenia NSA i WSA (CBOSA): 1981-2026; Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (portal orzeczeń TK): 2015-2026; Orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej (wyszukiwarka orzeczeń UZP): 2025-2026; Interpretacje podatkowe (KIS, EUREKA): 1998-2026.

• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 19 grudnia 2002 r., II SA/Po 627/01
  Właściciel obiektu budowlanego, wzniesionego w warunkach określonych w art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nie jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie tego obiektu dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 2002 r., III SA 282/01
  Zgodnie z treścią art. 240 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis art. 240 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej może mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy spełnione są łącznie wszystkie warunki określone w tym przepisie do wznowienia postępowania. Wznowić postępowanie można wtedy, gdy okoliczności lub dowody istniały już w momencie wydania decyzji ostatecznej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 2002 r., IV SA 440/01
  Sprzeciwu, wyrażanego w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, nie można traktować jako środka uniwersalnego powodującego zatrzymanie budowy lub robót budowlanych wymagających zgłoszenia bez prawnego uzasadnienia zastosowania tego sprzeciwu. Środek ten może mieć zastosowanie tylko w uzasadnionych przypadkach, wymaga to jednak dokonania niezbędnych ustaleń stanu faktycznego i jasnego sprecyzowania prawnych przyczyn wniesienia sprzeciwu. W rozumieniu art. 104 Kpa, sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej odpowiadającej wymogom art. 107 par. 1 Kpa.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 19 grudnia 2002 r., II SA/Po 522/01
  Jeżeli podanie w imieniu strony wnosi osoba prawna, to obowiązkiem organu administracji publicznej, wynikającym z art. 64 par. 2 Kpa, jest wezwanie strony do przedłożenia pełnomocnictwa odpowiadającego wymogom określonym w art. 33 par. 1 Kpa z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nadto, z art. 9 Kpa wyprowadzić należy obowiązek poinformowania strony o niemożności zastępowania jej przez pełnomocnika będącego osobą prawna. Zaniechanie tych obowiązków, przy braku działania w postępowaniu samej strony względnie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, powoduje skutki o jakich mowa w art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa i art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 2002 r., V SA 254/02
  Obowiązek przedstawienia towarów organowi celnemu, jeżeli nie uczyniła tego osoba wprowadzająca towar na polski obszar celny, obciąża osobę posiadającą ten towar i dysponującą nim, ponoszącą za niego odpowiedzialność. Przy czym nie ma istotnego znaczenia kwestia winy, okoliczność przyczynienia się czy też nie do zaistnienie sytuacji różnicy między przedstawionym towarem ujętym w zgłoszeniu a towarem ujawnionym w trakcie kontroli celnej. Uwagi te pozostają aktualne pod rządami przepisu art. 276 par. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./.
• Wyrok NSA oz. w Katowicach z 19 grudnia 2002 r., I SA/Ka 2165/01
  Zatrzymanie towarów z urzędu lub na wniosek osoby uprawnionej, o jakiej mowa w art. 57 par. 2a ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./ oraz w par. 7 ust. 1 i par. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania organów celnych przy zatrzymywaniu towarów w wypadku podejrzenia naruszenia przepisów dotyczących ochrony własności intelektualnej, handlowej i przemysłowej /Dz.U. nr 16 poz. 141/ zawsze stanowi czynność o charakterze materialno-technicznym organów administracji celnej, która poprzedza wydanie przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł decyzji o ochronie praw własności intelektualnej, handlowej lub przemysłowej w trybie par. 3 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, na wniosek osoby uprawnionej albo stanowi wykonanie takiej decyzji.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 19 grudnia 2002 r., I SA/Po 2402/02
  Nie można określać wysokości stawek podatku po upływie terminu do jego zapłaty. Natomiast w indywidualnych przypadkach istnieje możliwość udzielania podatnikom ulg w spłacie podatków, w tym umarzania zaległości podatkowych zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej.
• Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 19 grudnia 2002 r., II SA 3301/02
  Skarżący domagał się z jednej strony informacji o obowiązującym prawie, z drugiej zaś strony zastosowania tego prawa w konkretnej sprawie indywidualnej, poprzez przyjęcie szkody i odpowiedzialności odszkodowawczej organu. W pierwszej sytuacji - nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej na podstawie jej art. 1 ust. 2, dostęp do treści aktów prawnych /z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów/ regulowany jest bowiem odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych /Dz.U. nr 62 poz. 718 ze zm./. W drugiej sytuacji sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie może być więc ona rozstrzygana decyzją wydaną na podstawie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. nr 112 poz. 1198/, która nie znajduje w tym przypadku zastosowania, nie jest bowiem spełniony jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
• Wyrok NSA oz. w Poznaniu z 19 grudnia 2002 r., I SA/Po 1022/01
  Sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji. "Prostowanie" błędu rachunkowego jest w istocie rzeczy w decyzji podatkowej rozstrzygnięciem o wysokości zobowiązania podatkowego i należnych odsetek za zwłokę, a zatem rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. Rozstrzygnięcia co do istoty sprawy podatkowej winny zaś zapadać w formie decyzji. Tymczasem tryb rektyfikacji decyzji podatkowej ustanowiony postanowieniami art. 215 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ przewidziany jest do usuwania nieistotnych wadliwości.
• Wyrok NSA oz. w Szczecinie z 19 grudnia 2002 r., SA/Sz 593/01
  Opłaty za gospodarcze korzystanie ze środowiska nie mogą być uznane za nie podatkowe należności budżetowe, ponieważ nie wpływają do budżetu Państwa, a są przeznaczone na odrębny fundusz celowy, a mianowicie Fundusz Ochrony Środowiska.
• Postanowienie NSA oz. w Szczecinie z 19 grudnia 2002 r., SA/Sz 130/01
  Przeniesienie prawa własności nieruchomości dokonane w formie aktu notarialnego stanowi czynność cywilnoprawną, a rozstrzyganie w sprawach ważności tego rodzaju czynności, jak i zasądzanie stosownych kwot z tytułu wyrządzonej szkody należy do drogi sądowej w sprawach cywilnych i pozostaje w kompetencji sądów powszechnych. W tym zakresie wyłączona jest sądowa kontrola wykonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny /art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
• Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 19 grudnia 2002 r., SA/Bk 759/02
  Kompetencja rady powiatu do uchwalania budżetu - stosownie do art. 12 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1592 ze zm./ - obejmuje także prawo do dokonania w nim zmian po jego uchwaleniu, jednakże z zachowaniem ustawowych z zachowaniem ustawowych kompetencji zarządu powiatu, co do inicjatywy oraz propozycji zmian /art. 55 ust. 1 i art. 60 ust. 2 pkt 4 powołanej ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 119 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych - Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./. Zmiany w budżecie powiatu wykraczające poza propozycje zarządu winny być uzgodnione z zarządem.
• Wyrok NSA oz. w Łodzi z 19 grudnia 2002 r., I SA/Łd 2250/01
  1. Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks Celny /Dz.U. 23 poz. 117 ze zm./ w przepisie art. 83, ani art. 32 ust 2 Protokołu Nr 4, nie nakłada na organy celne kraju importera obowiązku wskazywania we wniosku weryfikacyjnym przyczyn przeprowadzenia tego postępowania. Protokół Nr 4 przewiduje, iż jedynie "w razie potrzeby" wymagane jest szczegółowe uzasadnienie wniosku weryfikacyjnego. Trzeba bowiem podkreślić, że postępowanie weryfikacyjne ma w zasadzie tylko jeden cel, a mianowicie sprawdzenie prawidłowości deklaracji, w tym wypadku umieszczonej na rachunku. Zatem zadaniem organów celnych państwa eksportera jest udzielenie pozytywnej lub też negatywnej odpowiedzi w zakresie pochodzenia towaru z Unii Europejskiej. Polskie organy celne, zwracając się o weryfikacje, nie mają prawa nakazywać organom celnym państwa eksportera trybu i sposobu przeprowadzenia, weryfikacji. Stąd też, pomijając brak podstaw prawnych, nie celowe jest wskazywanie ewentualnych przesłanek weryfikacji. 2. Weryfikacja dowodów jest prowadzona w ramach współpracy organów celnych Państw Stron Układu Europejskiego i nie jest przewidziany obowiązek informowania strony o zamiarze jej przeprowadzenia. Jest to wewnętrzna procedura celna w ramach kontroli zgłoszeń celnych po zwolnieniu towaru, z której strona jest wyłączona. Dopiero jej negatywny wynik, uzasadniający podjęcie dalszych czynności, uzasadnia czynny udział strony w poszczególnych etapach postępowania.
• Wyrok NSA oz. w Krakowie z 18 grudnia 2002 r., II SA/Kr 657/99
  Cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu pierwszej instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego.
• Wyrok SN z 18 grudnia 2002 r., I CKN 1268/00
• Wyrok SN z 18 grudnia 2002 r., I PK 12/02
• Wyrok SN z 18 grudnia 2002 r., I PK 15/02
• Wyrok SN z 18 grudnia 2002 r., I PK 17/02
• Wyrok SN z 18 grudnia 2002 r., I PK 44/02
• Wyrok SN z 18 grudnia 2002 r., I PK 47/02